«Η αρχειακή τέχνη συζητήθηκε μέχρι σήμερα από θεωρητικούς, ιστορικούς τέχνης και επιμελητές κυρίως ως αρχειακή εγκατάσταση. Η σκηνοθεσία ενός αρχειακού χώρου που συγκεντρώνει το διάσπαρτο υλικό μιας έρευνας με τη μορφή συσσώρευσης αντικειμένων και ντοκουμέντων χαρακτήρισε την πλειοψηφία των αρχειακών έργων και μετά τη δεκαετία του '90. Αποκλειστικά χωρικοί όροι, όπως εγκατάσταση, αποθήκευση, συλλογή κυριάρχησαν στον λόγο της τέχνης για τις αρχειακές μεθόδους και πρακτικές δίνοντας έμφαση στο σταθερό αρχειακό περιεχόμενο και στην αφηγηματικότητά του.»
Αναφορά Ο Πάνος Κούρος παρατηρεί ότι η συζήτηση για την αρχειακή τέχνη εστίασε κυρίως στη χωρική της διάσταση. Κυρίαρχη μορφή της ήταν η αρχειακή εγκατάσταση, όπου τα τεκμήρια συσσωρεύονται και εκτίθενται ως σταθερό περιεχόμενο. Απέναντι σε αυτή τη στατική αντίληψη, ο συγγραφέας προτείνει την έννοια της αρχειακής επιτέλεσης, η οποία μεταφέρει το βάρος στον χρόνο, στη δράση και στη σχέση με το κοινό στον δημόσιο χώρο, και έτσι φέρνει την αρχειακή τέχνη κοντά στις παραστατικές τέχνες.
Κούρος, Π. (2012). Η δημόσια τέχνη της αρχειακής επιτέλεσης. Στο Ε. Καραμπά & Π. Κούρος (Επιμ.), Archive public: Επιτελέσεις αρχείων στη δημόσια τέχνη: Τοπικές παρεμβάσεις (σσ. 27–29). Αθήνα: Κύβος Εκδόσεις Τέχνης. Βλ. σ. 29.