Η περιπατητική παράσταση είναι μορφή πολυτοπικού θεάματος κατά την οποία το κοινό μετακινείται ανάμεσα σε διαφορετικές τοποθεσίες – εντός ή εκτός συμβατικού σκηνικού χώρου – για να παρακολουθήσει διαδοχικά επεισόδια της δράσης. Η μετακίνηση μπορεί να περιορίζεται και σε έναν ενιαίο χώρο, με αλλαγές θέσης και οπτικής γωνίας, ενώ η συμμετοχή κυμαίνεται από απλή παρακολούθηση έως διαδραστική εμπλοκή. Η διαδρομή οργανώνεται συνήθως σε διακριτούς «σταθμούς», τους οποίους το κοινό προσεγγίζει κατά μικρές ομάδες ή κατά ζεύγη, συχνά με την καθοδήγηση συντελεστών / συντελεστριών της παραγωγής· σε άλλες εκδοχές ακολουθείται εξατομικευμένη πορεία με τη χρήση ακουστικών ή ψηφιακών μέσων. Συνολικά, η περιπατητική παράσταση συνιστά μορφή επιτέλεσης που μετατοπίζει το κέντρο βάρους από τη σταθερή σκηνή στη διαδρομή και από την παθητική θέαση σε μια εμπειρία στην οποία εμπλέκονται ο χώρος και το σώμα.
Πρόδρομες μορφές του είδους εντοπίζονται στα δημόσια τελετουργικά δρώμενα της αρχαίας Ελλάδας, όπως τα Μεγάλα Διονύσια και τα Ελευσίνια Μυστήρια, όπου οργανωμένες πομπές και επιτελέσεις εκτυλίσσονταν κατά μήκος συγκεκριμένων διαδρομών. Η πολυτοπική σκηνική διάρθρωση των μεσαιωνικών λαϊκών θεαμάτων συνιστά επίσης σημαντικό ιστορικό προηγούμενο.
Η σύγχρονη μορφή της περιπατητικής παράστασης παγιώθηκε τον 20ό αιώνα. Καθοριστική υπήρξε η συμβολή του Richard Schechner [Ρίτσαρντ Σέκνερ], ο οποίος διατύπωσε τις αρχές του περιβαλλοντικού θεάτρου [environmental theatre] στο άρθρο "6 Axioms for Environmental Theatre" [«Έξι αξιώματα για το περιβαλλοντικό θέατρο»] (1968) και στο βιβλίο Environmental Theater [Περιβαλλοντικό θέατρο] (1973), προτείνοντας ρευστά όρια μεταξύ σκηνής και κοινού και διάχυση της δράσης στον χώρο. Η περιπατητική παράσταση συνδέεται συχνά με το τοποσυναφές [site-specific] θέατρο και, σε ορισμένες περιπτώσεις, με το θέατρο τεκμηρίωσης, ιδίως όταν η θεματική της εστιάζει σε κοινωνικοπολιτικά ζητήματα.
Κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, ομάδες όπως το Bread and Puppet Theater, το Odin Teatret [Θέατρο Όντιν] και οι Welfare State International συνέβαλαν στην ανάπτυξη περιπατητικών παραστάσεων. Εμβληματικά παραδείγματα του είδους αποτελούν ο Orlando Furioso [Μαινόμενος Ορλάνδος, 1969] του Luca Ronconi [Λούκα Ρονκόνι] και η παράσταση 1789, la révolution doit s'arrêter à la perfection du bonheur [1789: Η επανάσταση πρέπει να σταματήσει στην τελειότητα της ευτυχίας, 1970] του Théâtre du Soleil [Θέατρο του Ήλιου], σε σκηνοθεσία Ariane Mnouchkine [Αριάν Μνουσκίν]. Στην ίδια περίοδο ανήκει η πολυήμερη παράσταση KA MOUNTAIN AND GUARDenia TERRACE: a story about a family and some people changing [Το βουνό KA και η βεράντα GUARDenia: Μια ιστορία για μια οικογένεια και κάποιους ανθρώπους που αλλάζουν, 1972] του Robert Wilson [Ρόμπερτ Ουίλσον]. Πιο πρόσφατα, το περιπατητικό θέατρο εξελίχθηκε μέσα από παραγωγές ομάδων όπως οι Punchdrunk, dreamthinkspeak, Les Enfants Terribles, Third Rail Projects, Broad Encounters και Rimini Protokoll [Ρίμινι Προτοκόλ]. Στο πλαίσιο της διοργάνωσης «2023 Ελευσίς Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης», ο Romeo Castellucci [Ρομέο Καστελλούτσι] παρουσίασε τη δημιουργία Ma, συνδυάζοντας τοποσυναφή και περιπατητικά στοιχεία.
Σήμερα, οι νέες τεχνολογίες διευρύνουν περαιτέρω τις δυνατότητες του είδους, καθιστώντας το συχνά πολυαισθητηριακό. Η χρήση επαυξημένης πραγματικότητας [augmented reality], τεχνολογιών εντοπισμού θέσης [locative media] και ηχητικών περιπάτων [audio walks] επιτρέπει την ενεργοποίηση ψηφιακού περιεχομένου – αφηγήσεων, οπτικοακουστικού υλικού ή οδηγιών πλοήγησης – σε συγκεκριμένα γεωγραφικά σημεία, ενισχύοντας τη βιωματική και εξατομικευμένη εμπειρία του κοινού.
Τα τελευταία χρόνια, σημαντική υπήρξε στην Ελλάδα η συμβολή του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Το Πανεπιστήμιο αναπτύσσει συστηματική ερευνητική δραστηριότητα γύρω από την περιπατητική τέχνη, ως καλλιτεχνική πρακτική και ως μέσο κοινωνικής έρευνας, μέσω του προγράμματος W.A.L.C. [Walking Arts and Local Communities], το οποίο υλοποιείται στο φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον των Πρεσπών. Στο ίδιο πλαίσιο διοργανώνονται οι Διεθνείς Συναντήσεις Περιπατητικών Τεχνών (W.A.C.), κατά τις οποίες πραγματοποιούνται περιπατητικές δράσεις που ενσωματώνουν την εμπειρία του χώρου και της κίνησης στη σύγχρονη δημιουργική πρακτική.
Παράλληλα, ο όρος προσδιορίζει και τις συναυλίες συμφωνικής μουσικής που είναι γνωστές ως περιπατητικές συναυλίες [promenade concerts, proms]. Πρόδρομοί τους υπήρξαν οι συναυλίες στα πάρκα αναψυχής [pleasure gardens] του Λονδίνου, όπως οι Vauxhall Gardens, κατά τον 18ο αιώνα· με την ονομασία αυτή καθιερώθηκαν κατά τις δεκαετίες του 1830 και του 1840 σε λονδρέζικα θέατρα, όπως το Drury Lane και το Covent Garden. Το κοινό παρακολουθούσε τις συναυλίες αυτές είτε όρθιο είτε κινούμενο ελεύθερα στον χώρο. Ο όρος διατηρήθηκε και χρησιμοποιείται σήμερα για τις θερινές συναυλίες που διοργανώνει το BBC στο Royal Albert Hall του Λονδίνου, γνωστές ως The Proms, καθώς και ευρύτερα για μουσικά δρώμενα που εκτυλίσσονται σε πολλαπλούς χώρους.