«Αναφερόμενος στη μυθοποιΐα του νέου γαλλικού θεάτρου που επιδιώκει να απομακρυνθεί από την αστική παράδοση, ο Σαρτρ τονίζει ότι αυτό που της προσδίδει έναν ιδιαίτερο τόνο είναι η τοποθέτηση του δραματικού προσώπου μέσα σε μια κατάσταση συγκεκριμένη που υφίσταται εξ αντικειμένου. Μέσα σ’ αυτήν εκτυλίσσεται ο μύθος, μέσα σ’ αυτήν αποκτά ο ήρωας τις σωστές διαστάσεις του. Το νέο θέατρο (του Ανούιγ, της Μπωβουάρ, του Καμύ) είναι «θέατρο καταστάσεων». Μ’ αυτόν τον χαρακτηρισμό, που ισχύει φυσικά και για το δικό του θέατρο, ο Σαρτρ εννοεί πως συμβαίνουν εδώ τα εξής: α) Η νέα δραματουργία δεν κάνει θέατρο χαρακτήρων: τα πρόσωπα δεν διαθέτουν a priori έναν αυστηρά διαγεγραμμένο χαρακτήρα αλλά, αντ’ αυτού, μια συνείδηση της ελευθερίας τους … β) Το νέο θέατρο αποδεικνύει πως δεν υπάρχει τίποτε το καθοδικότερο από το ατομικό: το άτομο βιώνει έντονα το άγχος που του προκαλεί η συνειδητοποίηση της ελευθερίας του … γ) Το νέο θέατρο δεν πραγματεύεται απόλυτες έννοιες: ο άνθρωπος «εν καταστάσει» είναι ο συγκεκριμένος άνθρωπος μέσα στο πλέγμα των πραγματικών συνθηκών που τον περιορίζουν ... 'Ετσι, η μυθοποΐα του υπαρξιστικού θεάτρου, του θεάτρου των καταστάσεων, είναι συχνά μια διαδικασία απομυθοποίησης του ανθρώπου που, όμως, καθόλου δεν σημαίνει υποτίμηση της ανθρώπινης ύπαρξης, παραίτηση ή απαισιόδοξη στάση έναντι του κόσμου».
Τα κύρια χαρακτηριστικά του υπαρξιστικού θεάτρου κατά τον Sartre.
Μπακονικόλα-Γεωργοπούλου, Χ. (19912). Φιλοσοφία και δραματουργία. Από το «Είναι και το Μηδέν» στο θέατρο του Sartre. Αθήνα: Βιβλιογoνία, σσ. 30-32.