"It is impossible to return to the Land art of the 1960s and 70—its aesthetic categories, aspects of space-time (the newly rediscovered sense of “remoteness”) and the human condition. As the French philosopher Henri Bergson convinces us in his critique of measurable time, the vibrating universe moves and changes restlessly and our world, as much as its art, inevitably changes with it. Yet in the digital era in a time troubled by ecological negligence and climate change, when not only the frame of knowledge but also the art categories are constantly being revised, Land and Environmental Art retains validity that requires focused attention."
«Είναι αδύνατο να επιστρέψουμε στη γεωτέχνη των δεκαετιών του 1960 και του 70 – τις αισθητικές της κατηγορίες, τις πτυχές του χωροχρόνου (την πρόσφατα ανακαλυφθείσα αίσθηση του «απόμακρου») και την ανθρώπινη κατάσταση. Όπως επιχειρηματολογεί πειστικά ο Γάλλος φιλόσοφος Henri Bergson [Ανρί Μπεργκσόν] στην κριτική του για τον μετρήσιμο χρόνο, το παλλόμενο σύμπαν κινείται και αλλάζει αδιάκοπα και ο κόσμος μας, όσο και η τέχνη του, αναπόφευκτα αλλάζει μαζί του. Ωστόσο, στην ψηφιακή εποχή, σε μια εποχή που ταλανίζεται από την οικολογική αμέλεια και την κλιματική αλλαγή, όπου όχι μόνο το γνωσιακό πλαίσιο αλλά και οι κατηγορίες τέχνης αναθεωρούνται συνεχώς, η γεωτέχνη και η περιβαλλοντική τέχνη διατηρούν εγκυρότητα που απαιτεί εστιασμένη προσοχή.»
Στο απόσπασμα αυτό υπογραμμίζεται ότι η γεωτέχνη των δεκαετιών του 1960 και του 1970 δεν μπορεί να αναβιώσει αυτούσια, καθώς οι αισθητικές της κατηγορίες και η αντίληψη του χωροχρόνου μεταβάλλονται διαρκώς, όπως συνάγεται και από την μπερξονική κριτική του μετρήσιμου χρόνου. Παρ' όλα αυτά, στην ψηφιακή εποχή της οικολογικής κρίσης η γεωτέχνη διατηρεί την επικαιρότητά της ως πεδίο στοχασμού για τη σχέση ανθρώπου και φυσικού περιβάλλοντος.
Hölling, B. H. (2020). The Lands of Art: On Land (Art) and its Shifting Grounds. Landscape, 1, σσ. 53–68. Βλ. σ. 53.