«[...] Στα τέλη της δεκαετίας του ’90, οι «Κούκλες» της Ζαν Μωρεάς ήταν ένα περιθωριακό μπαρ όπου δεν υπήρχαν τραπέζια και «τιμή φιάλης» ούτε σύχναζαν celebrities. Εκεί, όμως, έβλεπες ποιητές, καλλιτέχνες, δημοσιογράφους, αλλά και κάτι «περίεργους» τύπους με σκυμμένα κεφάλια που συμπλήρωναν την ανθρωπογεωγραφία της Επιθυμίας και μιας δύσκολης παρουσίας.
Σήμερα πλέον και μετά τη Στρέλλα έχει έρθει για τις «Κούκλες» η πιο θαυμάσια πολιτισμική Νίκη, και στη Συγγρού προσέρχεται πλέον η πιο κατεστημένη κουλτούρα για να αποτίσει φόρο Τιμής στο πάλαι ποτέ δοξασμένο περιθώριο. Τραγουδίστριες, ηθοποιοί και κάθε τύπου celebrities επισκέπτονται τις «Κούκλες» για να φωτογραφηθούν με τα κορίτσια και πολλοί από αυτούς για να δουν έναν πολιτισμικά εγκυρότερο εαυτό τους. [...]
Σε κάθε περίπτωση, αυτού του τύπου το drag είναι μια σπουδή πάνω στις πολιτισμικές «μυθολογίες» και τα ινδάλματα της γκέι κουλτούρας.
Τι είναι η Μαρινέλλα, η Barbra Streisand ή η Βουγιουκλάκη; Είναι γκέι παραμυθίες από τον στρέιτ κόσμο, που με τη λάμψη της παγιέτας και τη μεγαλύτερη-από-τη-ζωή προσήνειά τους, έρχονται να παρηγορήσουν τη γκέι ζωή. Είναι ινδάλματα που εκδικούνται με ντανιά τον κόσμο τους ως ενσαρκώσεις μιας πολιτισμικής αντεκδίκησης.
Το ίδιο εξάλλου συνέβαινε και με τον αρχαίο υποκριτή της τραγωδίας του πέμπτου αιώνα π.Χ., που καλείτο να πικρο-θρηνωδήσει σαν Ηλέκτρα ή σαν Τρωάδα και στην πραγματικότητα αναπαριστούσε έναν Μύθο, δίνοντας εγκυρότερη οντολογικά σάρκα σε κάτι Απόν, Αόρατο και για οποιονδήποτε λόγο δοξασμένο. Και μόνο larger than life!
QUEER DRAG. Αυτό που συμβαίνει στο BEqueer στο Γκάζι είναι ένα πολιτισμικό φαινόμενο. Πρόκειται για το πιο αλλόκοτο, το πιο περίεργο, το πιο τερατώδες και το πιο υπονομευτικό drag που περιγελά ακόμη και την ίδια την παράδοση του drag. Είναι βλάσφημο, ανερυθρίαστο, πολεμικό και δηλητηριωδώς ειρωνικό σαν freak show, όντας απολύτως ένα αύταρκες αισθητικό κατασκεύασμα. Από τη φύση του βασίζεται σε μια ρυθμολογική διατάραξη του σώματος και μια επιθυμία για διαστολή του «περίεργου» σε ευεργετικά τερατώδες (με την έννοια ενός αφρικανικού μαγικού προσωπείου ή ενός αποτροπαϊκού αναθήματος).
Η πλαστότητα των «βασιλισσών» Chraja και Daglara δημιουργεί παραστασιακά σώματα που δεν ταιριάζουν σε καμιά παραδοσιακή διχοτομία (πραγματικό-ψεύτικο, ανδρικό-γυναικείο, κανονικό-μη κανονικό). Πρόκειται για το έργο Τέχνης ενός εποικοδομισμού που δοξάζει με τον πιο queer τρόπο κάθε απόδραση από το «φυσικό», προσφέροντας μια άλλη αλήθεια και τη γνώση που αποκαθηλώνει το drag από τις μελαγχολικές του ποιότητες. Στο όριο της σκηνικής και ακουστικής τρομοκρατίας αυτό το queer χάος αποσταθεροποιεί και μας κάνει κοινωνούς σε μια Εκκλησία της Εκστάσεως, όπου η Chraja με ένα ελεγχόμενα εκτροχιασμένο σώμα «τραγουδάει» ένα trance σκυλάδικο την ώρα που η Daglara και η Φιλοθέη πικρο-θρηνωδούν στο πλάι της.
Ένας κόσμος που χλευάζει το «κανονικό» και έρχεται τόσο από την Lady Gaga και τον Leigh Bowery, όσο και από το Νταντά και το Bauhaus ή από το κίνημα του radical drag και του Ru Paul. [...]»
Ο θεατρολόγος Γιώργος Σαμπατακάκης αντιπαραβάλλει δύο εκδοχές του αθηναϊκού ντραγκ-σόου: τα νούμερα μίμησης ντιβών στις Κούκλες, τα οποία παραλληλίζει με την ενσάρκωση του μύθου από τον υποκριτή της αρχαίας τραγωδίας, και το κουήρ ντραγκ του BEqueer στο Γκάζι, που περιγελά την ίδια την παράδοση του είδους. Στο δεύτερο, οι περσόνες Chraja [Χράγια] και Daglara [Νταγκλαρά] συγκροτούν «παραστασιακά σώματα» που υπερβαίνουν τις διχοτομίες ανδρικού και γυναικείου, πραγματικού και ψεύτικου. Η περιγραφή του νούμερου, όπου η Chraja «τραγουδάει» ένα trance σκυλάδικο με «ελεγχόμενα εκτροχιασμένο σώμα», αναδεικνύει τη ρυθμική και ηχητική κατασκευή του ντραγκ-σόου επί σκηνής.
Σαμπατακάκης, Γ. (2018, 22 Μαΐου). Κλυταιμνήστρες στη Συγγρού και Τέρατα στο Γκάζι: Η θεατρικότητα του drag-show («Κούκλες» και «BEqueer»). Athens Voice. www.athensvoice.gr...