"Structuralism in theatre works with structure in a formal way and makes structure, the relationship between the parts, the most important aesthetic element in the performance. [...] The structure of a performance is completely independent of visual style. The same structures may underlie any style. The way the performers work, the design of costumes and decor, the atmosphere of the presentation, and so on, have no necessary relationship to the structure. Thus any visual style may be used in staging a Structuralist play."
«Ο δομισμός στο θέατρο προσεγγίζει τη δομή με φορμαλιστικό τρόπο και καθιστά τη δομή, δηλαδή τη σχέση μεταξύ των μερών, το σημαντικότερο αισθητικό στοιχείο της παράστασης. [...] Η δομή μιας παράστασης είναι εντελώς ανεξάρτητη από το εικαστικό ύφος. Οι ίδιες δομές μπορεί να υπόκεινται σε κάθε ύφος. Ο τρόπος με τον οποίο εργάζονται οι ερμηνευτές/ερμηνεύτριες, η ενδυματολογική και σκηνογραφική σύλληψη, η ατμόσφαιρα της παράστασης και ούτω καθεξής δεν έχουν καμία αναγκαία σχέση με τη δομή. Επομένως, οποιοδήποτε εικαστικό ύφος μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά τη σκηνική πραγμάτωση ενός δομιστικού έργου.»
Ο Michael Kirby ανάγει τη δομή, δηλαδή τη σχέση των μερών μεταξύ τους, σε πρωτεύον αισθητικό στοιχείο της παράστασης και τη διακρίνει ριζικά από το εικαστικό ύφος, το οποίο θεωρεί ως προς αυτήν αδιάφορο. Η ανάλυση μετατοπίζεται έτσι από το τι αναπαριστά η παράσταση στο πώς συσχετίζονται τα υλικά της. Ο όρος χρησιμοποιείται με φορμαλιστική και όχι με σωσσυριανή σημασία, καθώς δεν προϋποτίθεται βαθιά δομή ούτε σύστημα σημείων προς αποκωδικοποίηση, αλλά μια αρχή σύνθεσης την οποία ο Kirby εφάρμοσε και στη σκηνική πράξη.
KKirby, M. (1987). A Formalist Theatre. Philadelphia: University of Pennsylvania Press, σ. 109.