Το λάτσο ήταν ένα ευτράπελο δρώμενο, το οποίο στηριζόταν στις αυτοσχεδιαστικές ικανότητες και τις εξαιρετικές σωματικές δεξιότητες των ηθοποιών της κομμέντια ντελλ άρτε. Λειτουργούσε ως δικλείδα ασφαλείας σε περιπτώσεις που μια σκηνή ατονούσε, το κοινό είχε πλήξει ή κουραστεί ή είχε χαθεί ο ειρμός του διαλόγου. Τότε η σκηνή διακόπτονταν στη μέση και οι ηθοποιοί επιδίδονταν σε διάφορα κωμικά κόλπα, όπως μορφασμούς, παντομίμες, γκροτέσκες κινήσεις, ακροβατικά ή γελοίες, αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές και ποικίλα παιχνίδια επί σκηνής. Συχνά, τα λεκτικά και κινησιολογικά αυτά τεχνάσματα ήταν ιδιαίτερα άσεμνα, με έντονο το σεξουαλικό ή το βωμολοχικό στοιχείο. Στόχος τους ήταν να προκαλέσουν το γέλιο των θεατών/θεατριών και να απορρυθμίσουν τη δραματουργική ροή.
Ένα λάτσο συχνά ήταν προσχεδιασμένο και ενσωματωνόταν με ευκολία στον καμβά [canovaccio] ή σενάριο-διάγραμμα [scenario] της κομμέντια ντελλ άρτε. Στο διάγραμμα αυτό αναφέρονταν εν συντομία, απλώς με την ένδειξη «λάτσο» και το αντίστοιχο προσδιοριστικό του, π.χ. «λάτσο της νύχτας» ή «λάτσο του φόβου», επιτρέποντας έτσι στον/στην ηθοποιό να το αναπτύξει με την δική του/της δεξιοτεχνία. Επίσης, ένα λάτσο ήταν δυνατόν να ανήκει στο προσωπικό ρεπερτόριο του/της κάθε ηθοποιού και να λειτουργεί σε άμεση συνάρτηση με τον εκάστοτε τύπο της κομμέντια. Ο Αρλεκίνος, για παράδειγμα, επιδίδονταν σε επαναλαμβανόμενες πτώσεις που συχνά τον οδηγούσαν εκτός σκηνής, στον χώρο των θεατών/θεατριών, προκαλώντας αναστάτωση και εύθυμη διάδραση με το κοινό. Από την άλλη, ο Πουλτσινέλλα, ενώ κείτονταν πεθαμένος μέσα σε κοφίνι, φρόντιζε να ζωντανεύει κάθε τόσο για να παραγγέλνει στο κοινό να μην ενοχλούν τον νεκρό. Ωστόσο, συχνά ένα λάτσο ήταν εντελώς αυθόρμητο και λειτουργούσε αιφνιδιαστικά ακόμη και για τους ίδιους τους ηθοποιούς που έπαιζαν πάνω στη σκηνή.
Χάρη στη διάδοση της κομμέντια ντελλ άρτε και της επίδρασής της στο γαλλικό θέατρο έως την εξέλιξή της σε εκγαλλισμένη «ιταλική κωμωδία» [Comédie-Italienne], τα κωμικά αυτά τεχνάσματα ενσωματώθηκαν σταδιακά στα δραματικά κείμενα και εξευγενίστηκαν, διατηρώντας, ωστόσο, τον παιγνιώδη χαρακτήρα τους.
Στη σύγχρονη εποχή αντίστοιχες τεχνικές της κομμέντια ντελλ άρτε πέρασαν από το θέατρο στον κινηματογράφο, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα τις βουβές ταινίες των αρχών του 20ού αιώνα, ενώ πλέον έχουν ενταχθεί στην κωμωδιογραφική, αλλά και την επιθεωρησιακή παράδοση.
