“Almost exactly a century separates the publication of the editio princeps of Vitruvius’ De Architettura (probably in 1486) from the completion of Italy’s first permanent theatre constructed on Vitruvian principles. To this day the Teatro Olimpico in Vicenza can impress the visitor with a sense of the classicising spirit which revived the drama of Greece and Rome in Renaissance Italy. Yet, as has often been observed, Andrea Palladio’s theatre seems to lie outside the main line of historical development in the sixteenth and seventeenth centuries. By the time of its opening, public playhouses built on different principles were in regular use in Paris and Madrid as well as London, and in Italy itself the Teatro Olimpico’s monumental frons scaenae failed to set the pattern for the theatrical architecture of the succeeding century.”
«Σχεδόν ακριβώς ένας αιώνας χωρίζει την πρώτη έντυπη έκδοση [editio princeps] του Περί αρχιτεκτονικής [De Architettura] του Βιτρούβιου (πιθανότατα το 1486) από την ολοκλήρωση του πρώτου μόνιμου θεάτρου της Ιταλίας που οικοδομήθηκε σύμφωνα με τις βιτρουβιανές αρχές. Ακόμη και σήμερα, το Ολυμπικό Θέατρο [Teatro Olimpico] της Βιτσέντσας μπορεί να εντυπωσιάσει όποιον ή όποια το επισκέπτεται με την αίσθηση του κλασσικίζοντος πνεύματος που αναβίωσε το δράμα της Ελλάδας και της Ρώμης στην αναγεννησιακή Ιταλία. Ωστόσο, όπως έχει συχνά παρατηρηθεί, το θέατρο του Andrea Palladio [Αντρέα Παλλάντιο] φαίνεται να βρίσκεται έξω από την κύρια γραμμή της ιστορικής εξέλιξης του 16ου και του 17ου αιώνα. Όταν εγκαινιάστηκε, στο Παρίσι και στη Μαδρίτη, όπως και στο Λονδίνο, λειτουργούσαν ήδη τακτικά δημόσια θέατρα χτισμένα με διαφορετικές αρχές, ενώ στην ίδια την Ιταλία η μνημειώδης σκηνική πρόσοψη [frons scaenae] του Ολυμπικού Θεάτρου δεν καθιέρωσε πρότυπο για τη θεατρική αρχιτεκτονική του επόμενου αιώνα.»
Στην εισαγωγή του κεφαλαίου του, ο Michael Anderson [Μάικλ Άντερσον] συνδέει την πρώτη έντυπη έκδοση του Βιτρούβιου με το Θέατρο Ολυμπικό, το οποίο βλέπει ως ενσάρκωση του κλασσικίζοντος πνεύματος του αναγεννησιακού θεάτρου. Παράλληλα σημειώνει ότι το έργο του Palladio έμεινε χωρίς συνέχεια: η θεατρική αρχιτεκτονική του 17ου αιώνα στράφηκε στην ιταλική σκηνή, ενώ στο Παρίσι, στη Μαδρίτη και στο Λονδίνο λειτουργούσαν ήδη δημόσια θέατρα διαφορετικής σύλληψης. Το απόσπασμα δείχνει την απόσταση ανάμεσα στην αρχαιογνωστική ανασύσταση του αρχαίου θεάτρου και στη ζωντανή σκηνική πράξη της εποχής.
Anderson, M. (1991). The changing scene: Plays and playhouses in the Italian Renaissance. In J. R. Mulryne & M. Shewring (Eds.), Theatre of the English and Italian Renaissance (pp. 3–20). London: Macmillan. doi.org.... Βλ. σ. 3.