«Ο ηθοποιός με τον αέναο αυτοσχεδιασμό έρχεται σε ρήξη με τις ρεαλιστικές προσεγγίσεις του θεάτρου. [...] Αμφισβητεί και συγκρούεται με την "κανονική" γλώσσα, αναζητά πλάγιες συμπεριφορές, δημιουργεί παραπραξίες και ανοίκεια επίπεδα. […].
Στον αέναο αυτοσχεδιασμό έχουμε μια έντονη διαδικασία ψυχοσωματικής έρευνας, μέσα από την οποία ο ηθοποιός χειραφετεί το πρωτογενές υλικό. Διαμορφώνεται μια δομική ποιητική με την οποία αναπτύσσεται ένα βαθιά ανθρώπινο φάσμα συμπεριφορών, όπου το σώμα φέρει το πρωτογενές υλικό χωρίς ψυχολογικές και διανοητικές εμπλοκές. Ενεργοποιημένο στα ακραία όριά του, χωρίς αντιστάσεις, εκκινεί από το σημείο μηδέν, για να διανύσει τη δύσκολη, αλλά και πλούσια διαδρομή προς την αυτογνωσία, την ολοένα και βαθύτερη γνώση της ύπαρξης και των πολλαπλών δυνατοτήτων της.
Αυτός ο τρόπος αυτοσχεδιασμού χαρακτηρίζεται αέναος, διότι δεν επιχειρεί να προσδώσει άμεσα μορφή στο υλικό, δεν στοχεύει σε μια πρώτου επιπέδου διαμόρφωση του παραστατικού τοπίου. Ο ηθοποιός δε βιάζεται να δημιουργήσει μια εξωτερική χορογραφία, αλλά προσπαθεί να αναπτύξει τις δυνατότητες καθόδου στον πυρήνα της δομής, στη ρίζα της βαθιάς σωματικής του παράδοσης. Πρόκειται για μια διαρκή διαδικασία γέννησης – στιγμιαίου προσδιορισμού – διάλυσης – και ολοένα ποιοτικότερου επαναπροσδιορισμού του υλικού, όπου το σώμα χορεύει τον μαγικό χορό των μορφών της Μνήμης, όπου οι ποικίλες δυναμικές του υλικού διαπερνούν το σώμα μέσα από τη σύγκρουση των αντίρροπων δυνάμεων του ενστίκτου και της συνείδησης, της τάξεως και του χάους. Ο ηθοποιός γίνεται δρων πρόσωπο, φορέας και συνιστώσα των πρωτογενών παρορμήσεων του σώματος, διαρκώς έτοιμος να ανατρέψει τη δράση στην οποία βρίσκεται, να αναιρέσει τη στιγμή και να αυτοαναιρεθεί, ανοίγοντας νέα πεδία έρευνας.»
Στην έκδοση της μεθόδου του με τίτλο «Η επιστροφή του Διονύσου», ο Θ. Τερζόπουλος παρουσιάζει και αναλύει διεξοδικά τη διαδικασία του αέναου αυτοσχεδιασμού.
Τερζόπουλος, Θ. (2015). Η επιστροφή του Διονύσου. Αθήνα: Θέατρο Άττις. Βλ. σσ. 45–47.