Ο όρος μεθοριακότητα [liminality] ανάγεται στη λατινική λέξη limen (κατώφλι) και στη μεσαία φάση των διαβατήριων τελετών, την οποία ο Arnold van Gennep [Αρνόλντ βαν Γκεννέπ] ονόμασε μεθοριακή στο Les rites de passage [Τελετουργίες διάβασης, 1909]. Σε αυτοτελή έννοια τη συγκρότησε ο Βρετανός ανθρωπολόγος Victor Turner [Βίκτορ Τέρνερ], ο οποίος μελέτησε τις τελετές μύησης των Ndembu [Ντέμπου] της σημερινής Ζάμπιας, όπως την περιτομή των αγοριών (mukanda). Στο δοκίμιο "Betwixt and Between: The Liminal Period in Rites de Passage" [«Ανάμεσα και μεταξύ: Η μεθοριακή περίοδος στις διαβατήριες τελετές»], στο The Forest of Symbols [Το δάσος των συμβόλων, 1967], χαρακτήρισε τους μυούμενους και τις μυούμενες «δομικά αόρατους»: στερούνται όνομα, ιδιοκτησία και κοινωνική θέση, υποβάλλονται σε δοκιμασίες και συνδέονται με σύμβολα θανάτου και αναγέννησης. Οι προσωπίδες και οι τερατόμορφες μορφές της φάσης αυτής διασπούν τα οικεία στοιχεία του πολιτισμού και τα θέτουν υπό στοχασμό.
Στο The Ritual Process [Η τελετουργική διαδικασία, 1969] ο Τέρνερ αντιπαρέθεσε τη δομή, δηλαδή το σύστημα των ρόλων και των ιεραρχιών, στην αντι-δομή της μεθοριακής κατάστασης. Σε αυτήν αναδύεται η communitas, ένας άμεσος και ισότιμος δεσμός ανάμεσα σε πρόσωπα που έχουν απεκδυθεί τις κοινωνικές τους ιδιότητες. Ο Τέρνερ αναγνώρισε τη μεθοριακότητα και πέρα από τις τελετές, σε περιθωριακές ομάδες, σε θρησκευτικά κινήματα και σε περιόδους κοινωνικής κρίσης.
Στο δοκίμιο "Liminal to Liminoid, in Play, Flow, and Ritual" [«Από το μεθοριακό στο οιονεί μεθοριακό: Παιχνίδι, ροή και τελετουργία», 1974], το οποίο αναδημοσιεύθηκε στο From Ritual to Theatre [Από την τελετουργία στο θέατρο, 1982], ο Τέρνερ διέκρινε τα μεθοριακά από τα οιονεί μεθοριακά [liminoid] φαινόμενα. Τα πρώτα ανήκουν στις αγροτικές και φυλετικές κοινωνίες· είναι υποχρεωτικά και συλλογικά και εντάσσονται στον κύκλο του ημερολογίου. Τα δεύτερα αναπτύσσονται στον ελεύθερο χρόνο των βιομηχανικών κοινωνιών· είναι προαιρετικά, συχνά ατομικά και ενίοτε κριτικά απέναντι στην κοινωνική τάξη. Το θέατρο, ο χορός, η μουσική και οι εικαστικές τέχνες κληρονομούν έτσι τη μετασχηματιστική δυναμική των τελετών. Κατά τον Τέρνερ, η μεθοριακότητα συνιστά την «υποθετική έγκλιση» [subjunctive mood] του πολιτισμού: το πεδίο του «σαν να», όπου δοκιμάζονται εναλλακτικές εκδοχές της πραγματικότητας.
Ο σκηνοθέτης και θεωρητικός Richard Schechner [Ρίτσαρντ Σέχνερ], στενός συνεργάτης του Τέρνερ, μετέφερε την έννοια στην υποκριτική και στη δημιουργική διαδικασία. Στο Between Theater and Anthropology [Ανάμεσα στο θέατρο και στην ανθρωπολογία, 1985] περιέγραψε τη θέση του/της ηθοποιού επί σκηνής με τη διπλή άρνηση «όχι εγώ… όχι όχι εγώ» [not me… not not me]: ο/η ηθοποιός δεν ταυτίζεται ούτε με τον ρόλο ούτε με τον εαυτό του/της. Το εργαστήριο και οι δοκιμές λειτουργούν, κατά τον Σέχνερ, ως μεθοριακή φάση, στην οποία οι συμπεριφορές αποσπώνται από την καθημερινή τους χρήση και αναδιατάσσονται. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ο Τέρνερ και η ανθρωπολόγος Edith Turner [Ήντιθ Τέρνερ] δοκίμασαν την ίδια αρχή στη διδασκαλία, καλώντας φοιτητές και φοιτήτριες να αναπαραστήσουν σκηνικά τελετές άλλων πολιτισμών.
Η θεατρολόγος Erika Fischer-Lichte [Έρικα Φίσερ-Λίχτε] επεξεργάστηκε τη μεθοριακότητα ως αισθητική κατηγορία στο Θέατρο και μεταμόρφωση [Ästhetik des Performativen, 2004]. Η αισθητική εμπειρία της παράστασης συνιστά για τη μελετήτρια «εμπειρία κατωφλιού» [Schwellenerfahrung]: οι θεατές και οι θεάτριες βρίσκονται ανάμεσα σε αντιφατικά πλαίσια, όπως η τέχνη και η καθημερινή ζωή ή η αισθητική και η ηθική, και η μετάβαση αυτή μπορεί να τους μετασχηματίσει. Παράδειγμα αποτελεί το Lips of Thomas [Τα χείλη του Θωμά, 1975] της Marina Abramović [Μαρίνα Αμπράμοβιτς] στη Galerie Krinzinger του Ίνσμπρουκ, όπου θεατές παρενέβησαν, απομάκρυναν την καλλιτέχνιδα από έναν σταυρό από πάγο και διέκοψαν την επιτέλεση. Στο Imponderabilia [Αστάθμητα, 1977], στη Galleria Comunale d'Arte Moderna της Μπολόνιας, η Αμπράμοβιτς και ο Ulay [Ουλάι] στάθηκαν γυμνοί και αντικριστά στην είσοδο της έκθεσης, ώστε κάθε επισκέπτης και κάθε επισκέπτρια να διέρχεται κυριολεκτικά ένα κατώφλι ανάμεσα σε δύο σώματα. Η μεθοριακότητα αφορά έτσι εξίσου τους επιτελεστές, τις επιτελέστριες και το κοινό.