Η εκτεταμένη πραγματικότητα αποτελεί ένα φάσμα που περιλαμβάνει κάθε τύπο συνδυασμού φυσικών και τεχνητών-εικονικών στοιχείων που μπορεί να δημιουργηθεί στο πλαίσιο του σχήματος «Συνεχούς Πραγματικότητας-Εικονικότητας» [Reality-Virtuality Continuum], το οποίο διατυπώθηκε το 1994 από τους Paul Milgram [Πολ Μίλγκραμ] και Φούμιο Κισίνο [Fumio Kishino]. Οι κύριοι τύποι —επαυξημένη, εικονική και μικτή πραγματικότητα— διαφοροποιούνται ως προς τον βαθμό εμβύθισης και τον τρόπο διάδρασης με το ψηφιακό περιεχόμενο, το εικονικό περιβάλλον ή/και τυχόν άλλους χρήστες/χρήστριες.
Οι εμπειρίες αυτές καθίστανται προσβάσιμες μέσω έξυπνων συσκευών (φορητών, όπως τηλέφωνα και ταμπλέτες, ή φορετών, όπως γυαλιά επαυξημένης πραγματικότητας και συσκευές κεφαλής-HMDs), οι οποίες επιτρέπουν είτε την υπέρθεση ψηφιακού περιεχομένου στο πραγματικό περιβάλλον είτε την πλήρη αντικατάστασή του από ένα εικονικό.
Εφαρμογές του φάσματος της εκτεταμένης πραγματικότητας αξιοποιούνται στις δημιουργικές βιομηχανίες, στην ιατρική, στην εκπαίδευση, στη βιομηχανία, στη στρατιωτική άμυνα και άλλους τομείς.
Στο πεδίο των παραστατικών τεχνών, η εκτεταμένη πραγματικότητα παρέχει στους / στις δημιουργούς εργαλεία για την ανάπτυξη αφηγήσεων σε ζωντανές, ψηφιακές ή εικονικές παραστάσεις και επιτελεστικές δράσεις, με αποτέλεσμα τη σύνθεση υβριδικών θεαμάτων, στα οποία το κοινό αποκτά ενεργό ρόλο. Στόχος είναι η δημιουργία πολυαισθητηριακών και συμμετοχικών εμπειριών εμβύθισης, αλλά και η διεύρυνση της προσβασιμότητας. Στο πλαίσιο αυτό παράγονται θεάματα με διακλαδιζόμενες εναλλακτικές αφηγήσεις, με τη συν-δημιουργία να διαδραματίζει κεντρικό ρόλο, καθώς η εξέλιξη της πλοκής διαμορφώνεται συχνά από τις επιλογές του κοινού. Έτσι, τα άτομα που βιώνουν την εμπειρία δεν περιορίζονται στην παθητική παρακολούθηση αλλά τοποθετούνται μέσα στη δράση και μπορούν να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους ή με τους ερμηνευτές και τις ερμηνεύτριες.
Σημείο καμπής για την ενσωμάτωση της εκτεταμένης πραγματικότητας στον κλάδο των παραστατικών τεχνών αποτέλεσε η περίοδος της πανδημίας COVID-19. Η προσωρινή αναστολή των ζωντανών θεαμάτων ανέδειξε την ανάγκη για εναλλακτικούς τρόπους παρουσίασης των έργων, διευκολύνοντας την απομακρυσμένη σύνδεση καλλιτεχνών και κοινού μέσω εμπειριών με έμφαση στην εμβύθιση και τη διάδραση.
