Η χορηγία ήταν μία από τις κοινωνικές λειτουργίες που θεσπίστηκαν στην αρχαία Αθήνα μετά τις μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη [Cleisthenes] (508 π.Χ.) και συνίστατο στην ανάληψη της πλήρους χρηματοδότησης του Χορού (δραματικού ή διθυραμβικού) που συμμετείχε σε μία παράσταση κατά τους δραματικούς αγώνες. Στόχος της ήταν να διασφαλίσει τη συμμετοχή εύπορων πολιτών στις δημόσιες δαπάνες, παράλληλα με την ενίσχυση της πολιτιστικής και κοινωνικής ζωής της πόλης. Οι χορηγοί συχνά αποκτούσαν κύρος και πολιτική επιρροή μέσω της συμμετοχής τους, κάτι που τους καθιστούσε εξέχοντες πολίτες.
Μεταξύ του 317 π.Χ. και του 307 π.Χ., υπό το καθεστώς του Δημήτριου του Φαληρέα [Demetrius Phalereus], η χορηγία αντικαταστάθηκε από τον θεσμό των αγωνοθετών, στους οποίους το κράτος ανέθετε τη διαχείριση και τη συγκέντρωση χρηματοδοτήσεων για τους αγώνες. Αυτή η αλλαγή σηματοδοτεί την πρώτη φάση "κρατικοποίησης" του θεσμού της χορηγίας, με το κράτος να αναλαμβάνει ενεργότερη συμμετοχή στην πολιτιστική παραγωγή.
Κατά τη ρωμαϊκή εποχή, η χορηγία συνέχισε να υπάρχει υπό τη μορφή της ευεργεσίας [patronage], κυρίως από πλούσιους ιδιώτες και πολιτικούς που στόχευαν στην υποστήριξη καλλιτεχνών, λογοτεχνών και δημόσιων έργων ως μέσο ενδυνάμωσης της πολιτική τους θέσης.
Στους μεσαιωνικούς χρόνους, η έννοια της χορηγίας περιορίστηκε σημαντικά λόγω της κυριαρχίας της Εκκλησίας, η οποία ανέλαβε τον κύριο ρόλο του χρηματοδότη καλλιτεχνικών έργων. Στην Αναγέννηση, η χορηγία αναβίωσε μέσω των ευγενών και των φεουδαρχικών ηγεμόνων, όπως οι Μέδικοι, οι οποίοι έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην ανάπτυξη των καλών τεχνών και των επιστημών.
Στη νεότερη Ευρώπη, η χορηγία εξελίχθηκε ως μέρος ενός αστικού και βιομηχανικού πολιτισμού, με εύπορα μέλη του ιδιωτικού επιχειρηματικού τομέα να χρηματοδοτούν θεατρικές και μουσικές παραγωγές ή ακόμη και ιδρύματα, όπως μουσεία.
Στη σύγχρονη ελληνική και διεθνή πραγματικότητα, η χορηγία αφορά την υποστήριξη του πολιτισμού από τον ιδιωτικό τομέα, ενίοτε σε συνεργασία με το δημόσιο. Μορφές σύγχρονης χορηγίας περιλαμβάνουν τη χρηματοδότηση πολιτιστικών εκδηλώσεων, όπως παραστάσεις, φεστιβάλ, εκθέσεις, συνέδρια, την παροχή υπηρεσιών ή προϊόντων, όπως φιλοξενία, μεταφορά, τεχνικός εξοπλισμός, καθώς και υποστήριξη καινοτόμων καλλιτεχνικών πρωτοβουλιών, όπως ψηφιακές παραστάσεις, πολυμεσικά έργα.
Ιδιαίτερη θέση έχει η πολιτιστική χορηγία στην Ελλάδα, η οποία κατοχυρώνεται νομικά από τον Νόμο 3525/2007, καθορίζοντας τη διαδικασία, τις προϋποθέσεις, τα κίνητρα και τα αντισταθμίσματα της χορηγικής προσφοράς. Αντίστοιχα θεσμικά πλαίσια υπάρχουν και σε άλλες χώρες, προσαρμοσμένα στις πολιτιστικές και κοινωνικές τους ιδιαιτερότητες.
Η χορηγία, εξελισσόμενη από λειτουργία της αρχαίας Αθήνας, αποτελεί σήμερα έναν από τους κύριους μηχανισμούς στήριξης της πολιτιστικής παραγωγής. Η αναβίωσή της ως θεσμού, με έμφαση στις ιδιωτικές επενδύσεις και τη συνεργασία δημόσιου-ιδιωτικού τομέα, δημιουργεί δυναμικές για την έμπρακτη ενίσχυση της καλλιτεχνικής έκφρασης και της πολιτιστικής δημιουργίας.
