σκηνικά παραπετάσματα [ουσ. ουδ.]

“The object of my invention is to produce a device which shall present the aesthetic advantages of the plain curtain but shall further be capable of a multitude of effects which although not intended to produce an illusion shall nevertheless assist the imagination of the spectator by suggestion. My device is further intended to combine the artistic variety and mechanical advantages of painted scenery with the portable nature of the curtain... The screens may be used as background and in addition... may be arranged as to project into the foreground at various angles of perspective so as to suggest various physical conditions, such as, for example, the corner of a street, or the interior of a building; by this means suggestion, not representation, is relied upon and nevertheless variety is obtainable”.

«Ο σκοπός της εφεύρεσής μου είναι να δημιουργήσω μια διάταξη η οποία θα παρουσιάζει τα αισθητικά πλεονεκτήματα της απλής αυλαίας, θα προσφέρει όμως επιπλέον πλήθος εφέ, τα οποία, αν και δεν προορίζονται για τη δημιουργία ψευδαίσθησης, θα συνδράμουν εντούτοις τη φαντασία του θεατή μέσω της υποβολής. Η εφεύρεσή μου αποσκοπεί περαιτέρω στο να συνδυάσει την καλλιτεχνική ποικιλότητα και τα μηχανικά πλεονεκτήματα των ζωγραφικών σκηνικών με τη φορητότητα της αυλαίας… Τα σκηνικά παραπετάσματα [screens] μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως φόντο και επιπλέον… μπορούν να διαταχθούν κατά τρόπο ώστε να προβάλλονται στο προσκήνιο σε διάφορες προοπτικές γωνίες, υποδηλώνοντας έτσι ποικίλες φυσικές συνθήκες, όπως, για παράδειγμα, τη γωνία ενός δρόμου ή το εσωτερικό ενός κτιρίου. Με αυτόν τον τρόπο βασιζόμαστε στην υποβολή και όχι στην αναπαράσταση, και παρ' όλα αυτά επιτυγχάνεται η ποικιλότητα».

“In a refusal of nineteenth-century naturalism and psychologism, stage reformers such as Adolphe Appia and Edward Gordon Craig understood the stage to be foremost an abstracted space for acting. This new stage did not require the imitation of landscape, exteriors or interior spaces and neither did it require props to support the production's distinct, yet abstract setting. Appia and Craig had developed specific abstracted objects (stairs, platforms, screens) to foreground the actors on a stage devoid of the usual scenery. Appia's rhythmic spaces (from 1908) and Craig's patented screens (1910) represent the development from set design as image and background to the notion of theatre as Gesamtkunstwerk and the stage as an autonomous space that is not reliant on realistic scenic detail.”

«Απορρίπτοντας τον νατουραλισμό και τον ψυχολογισμό του 19ου αιώνα, μεταρρυθμιστές της σκηνής όπως ο Adolphe Appia [Αντόλφ Αππιά] και ο Edward Gordon Craig [Έντουαρντ Γκόρντον Κραιγκ] αντιλήφθηκαν τη σκηνή πρωτίστως ως αφηρημένο χώρο για την υποκριτική. Η νέα αυτή σκηνή δεν απαιτούσε τη μίμηση του τοπίου, των εξωτερικών ή των εσωτερικών χώρων, ούτε απαιτούσε σκηνικά αντικείμενα για να στηρίξει το ιδιαίτερο, αν και αφηρημένο, σκηνικό περιβάλλον της παραγωγής. Ο Appia και ο Craig είχαν αναπτύξει συγκεκριμένα αφαιρετικά αντικείμενα (σκάλες, εξέδρες, σκηνικά παραπετάσματα), ώστε να προβάλλονται οι ερμηνευτές και οι ερμηνεύτριες σε μια σκηνή απογυμνωμένη από τα συνήθη σκηνικά. Οι ρυθμικοί χώροι του Appia (από το 1908) και τα κατοχυρωμένα με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας σκηνικά παραπετάσματα του Craig (1910) αντιπροσωπεύουν τη μετάβαση από τη σκηνογραφία ως εικόνα και φόντο στην αντίληψη του θεάτρου ως ολοτεχνήματος και της σκηνής ως αυτόνομου χώρου που δεν εξαρτάται από τη ρεαλιστική σκηνική λεπτομέρεια».