"What is ecotheatre?
The term ecotheatre can be interpreted in several ways. On the one hand, ecotheatre can be a form of performance that includes thematic messages on environmental issues highlighting the relationship between human and nature or econarratives, also dramaturgy that can be viewed from the point of ecocriticism. Also, in performance environmental aspect plays an important, active role. [...]
On the other hand, ecotheatre can be used as a concept to emphasize and analyze the sustainability aspects of a performance making, taking into account the environmental impact of the processes during the production of performance, during the performance itself and also after it. As ecotheatre pioneer researcher Una Chaudhuri emphasizes scenes filled with rich, man-made scenography further underscore the distance between human and the nonhuman. Ecotheatre demands awareness of the ecological footprint or impact on the environment made by creative team of performance. For instance, as a good practice in systematic, not free will approach there could be mentioned the National Theatre of Scotland, which built into its contracts a target for reused materials in their new sets. [...]
Ecocriticism can help to discover new lines of storytelling on environmental issues, while the most vivid stories related to nature are possible when one is physically present there. Ecotheatrical performances mostly are taking place outdoors and, therefore, using as less as possible classic scenography solutions. [...]"
«Τι είναι το οικολογικό θέατρο;
Ο όρος οικολογικό θέατρο επιδέχεται διάφορες ερμηνείες. Αφενός, το οικολογικό θέατρο μπορεί να αποτελεί μορφή παράστασης που περιλαμβάνει θεματικά μηνύματα για περιβαλλοντικά ζητήματα, αναδεικνύοντας τη σχέση ανθρώπου και φύσης, ή οικοαφηγήσεις, καθώς και δραματουργία που μπορεί να εξεταστεί από τη σκοπιά της οικοκριτικής. Επιπλέον, στην παράσταση η περιβαλλοντική διάσταση διαδραματίζει σημαντικό, ενεργό ρόλο. […]
Αφετέρου, το οικολογικό θέατρο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως έννοια για την ανάδειξη και την ανάλυση των πτυχών βιωσιμότητας της δημιουργίας μιας παράστασης, λαμβάνοντας υπόψη τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις των διαδικασιών κατά την παραγωγή της παράστασης, κατά τη διάρκειά της και μετά από αυτήν. Όπως τονίζει η πρωτοπόρος ερευνήτρια του οικολογικού θεάτρου Una Chaudhuri, οι σκηνές που είναι γεμάτες με πλούσια, ανθρωπογενή σκηνικά υπογραμμίζουν ακόμη περισσότερο την απόσταση ανάμεσα στον άνθρωπο και στο μη ανθρώπινο. Το οικολογικό θέατρο απαιτεί επίγνωση του οικολογικού αποτυπώματος, δηλαδή των επιπτώσεων στο περιβάλλον που προκαλεί η δημιουργική ομάδα μιας παράστασης. Ως καλή πρακτική συστηματικής και όχι εθελοντικής προσέγγισης μπορεί να αναφερθεί, για παράδειγμα, το Εθνικό Θέατρο της Σκωτίας [National Theatre of Scotland], το οποίο ενσωμάτωσε στις συμβάσεις του στόχο επαναχρησιμοποίησης υλικών στα νέα του σκηνικά. […]
Η οικοκριτική μπορεί να συμβάλει στην ανακάλυψη νέων αφηγηματικών γραμμών για τα περιβαλλοντικά ζητήματα, ενώ οι πιο ζωντανές ιστορίες που σχετίζονται με τη φύση καθίστανται δυνατές όταν υπάρχει σωματική παρουσία εκεί. Οι παραστάσεις οικολογικού θεάτρου πραγματοποιούνται κυρίως σε υπαίθριους χώρους και, επομένως, χρησιμοποιούν όσο το δυνατόν λιγότερο τις κλασσικές σκηνικές λύσεις. […]»
Η ερευνήτρια των περιβαλλοντικών ανθρωπιστικών σπουδών Kitija Balcare [Κιτίγια Μπαλτσάρε] διακρίνει δύο διαστάσεις του οικολογικού θεάτρου: την οικολογική θεματολογία και δραματουργία, αφενός, και τη βιωσιμότητα της θεατρικής παραγωγής, αφετέρου. Επικαλούμενη την Una Chaudhuri [Ούνα Τσαουντούρι], υποστηρίζει ότι τα πλούσια τεχνητά σκηνικά διευρύνουν την απόσταση ανθρώπινου και μη ανθρώπινου κόσμου. Ως παράδειγμα συστηματικής πρακτικής αναφέρει το Εθνικό Θέατρο της Σκωτίας, που ενσωμάτωσε στις συμβάσεις του στόχους επαναχρησιμοποίησης υλικών.
Balcare, K. (2022). Ecotheatre: Changing perspective from who we are towards where we are. Culture Crossroads, 21, σσ. 56–65. doi.org.... Βλ. σσ. 58–59.