"Forum Theatre is a theatrical game in which a problem is shown in an unsolved form, to which the audience, against spect-actors, is invited to suggest and enact solution. The problem is always the symptom of an oppression, and generally involves visible oppressors and a protagonist who is oppressed. In its purest form, both actors and spect-actors will be people who are victims of the oppression under consideration; that is why they are able to offer alternative solutions, because they themselves are personally acquainted with the oppression. After one showing of the scene, which is known as ‘the model’ (it can be a full-length play), it is shown again slightly speeded up, and follows exactly the same course until a member of the audience shouts ‘Stop!’, takes the place of the protagonist and tries to defeat the oppressors."
«Το Θέατρο Φόρουμ είναι ένα θεατρικό παιχνίδι στο οποίο παρουσιάζεται ένα πρόβλημα σε άλυτη μορφή, και το κοινό -ως «ηθο-θεατές»- προσκαλείται να προτείνει και να ενσαρκώσει λύσεις. Το πρόβλημα είναι πάντα το σύμπτωμα μιας καταπίεσης και, συνήθως, περιλαμβάνει ορατούς καταπιεστές/ριες και έναν/μία πρωταγωνιστή/ρια που υφίσταται καταπίεση. Στην πιο αυθεντική του μορφή, τόσο οι ηθοποιοί όσο και οι ηθο-θεατές είναι άτομα που έχουν βιώσει τη συγκεκριμένη καταπίεση· γι’ αυτό και μπορούν να προτείνουν εναλλακτικές λύσεις, επειδή γνωρίζουν προσωπικά την εμπειρία της καταπίεσης. Αφού παρουσιαστεί μία φορά η σκηνή -η οποία αποκαλείται "σκηνή πρότυπο" (και μπορεί να είναι ακόμη και μια πλήρης θεατρική παράσταση)-, επαναλαμβάνεται ελαφρώς πιο γρήγορα και ακολουθεί ακριβώς την ίδια πορεία, μέχρι κάποιος από το κοινό να φωνάξει «Στοπ!», να πάρει τη θέση του/της πρωταγωνιστή/ριας και να προσπαθήσει να νικήσει τους/τις καταπιεστές/ριες.»
Ο ίδιος ο Augusto Boal περιγράφει τη λειτουργία του Θεάτρου Φόρουμ.
Boal, A. (1992). Games for actors and non-actors (A. Jackson, Trans.). London, New York: Routledge. Translators’ Introduction, p. xxi.