"Another starting point was the music – right now in rehearsals we’re playing a lot of Japanese songs from the 60s, amongst other things. The attraction for me is partly not understanding the words – the music can function as texture, with all those emotional tones and qualities you get from voice, from singing, but at the same time part of it remains absent for me, missing, blank. I also like that much of what we’re using arises already from an act of appropriation – it’s Japanese pop-cultural reworking of American pop culture. So it feels like we‘re borrowing and reworking something that has already borrowed and reworked."
«Ένα ακόμη σημείο εκκίνησης ήταν η μουσική. Αυτή την περίοδο, στις πρόβες, παίζουμε, μεταξύ άλλων, πολλά ιαπωνικά τραγούδια της δεκαετίας του 1960. Με ελκύει εν μέρει το γεγονός ότι δεν καταλαβαίνω τους στίχους: η μουσική μπορεί να λειτουργήσει ως υφή, με όλους τους συναισθηματικούς τόνους και τις ποιότητες που προέρχονται από τη φωνή και το τραγούδι, ενώ συγχρόνως ένα μέρος της παραμένει για μένα απόν, ελλιπές, κενό. Μου αρέσει επίσης ότι μεγάλο μέρος του υλικού που χρησιμοποιούμε προέρχεται ήδη από μια πράξη οικειοποίησης: αποτελεί ιαπωνική ποπ-πολιτισμική επεξεργασία της αμερικανικής ποπ κουλτούρας. Έτσι, μοιάζει σαν να δανειζόμαστε και να επεξεργαζόμαστε εκ νέου κάτι που έχει ήδη δανειστεί και υποστεί επεξεργασία.»
Ο Tim Etchells περιγράφει την τέχνη της οικειοποίησης ως διαδοχική διαδικασία δανεισμού και μετασχηματισμού πολιτισμικού υλικού. Η ιαπωνική ποπ μουσική χρησιμοποιείται επειδή φέρει ήδη ίχνη της αμερικανικής ποπ κουλτούρας, τα οποία η παράσταση επανεπεξεργάζεται σε νέο επιτελεστικό συγκείμενο.
Απόσπασμα από συζήτηση της Kate McIntosh [Κέιτ ΜακΊντος] με τον Tim Etchells [Τιμ Έτσελς], καλλιτεχνικό διευθυντή της Forced Entertainment, για τη δημιουργική διαδικασία της παράστασης The Thrill of It All [Η έξαψη όλων αυτών]. www.forcedentertainment.com...