Οι τοποσυναφείς παραστάσεις ή δράσεις δεν πραγματοποιούνται σε ειδικά σχεδιασμένους και καθιερωμένους θεατρικούς χώρους, αλλά σε ένα ευρύ φάσμα εξωθεατρικών τόπων, όπως πάρκα, εγκαταλελειμμένα κτίρια, ιστορικές τοποθεσίες, μουσεία, εργοστάσια, αστικούς δημόσιους χώρους ή και την ύπαιθρο. Δημιουργούνται για να αντανακλούν τα μοναδικά χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου τόπου στον οποίο επιτελούνται και να αλληλεπιδρούν με την ατμόσφαιρα, την ιστορία και την αρχιτεκτονική του. Επομένως, ο επιλεγμένος χώρος δεν αποτελεί απλώς το σκηνικό περιβάλλον ή τη σκηνογραφία του παραστασιακού γεγονότος, αλλά αναπόσπαστο μέρος της καλλιτεχνικής σύλληψης. Με τον τρόπο αυτόν, ο τόπος διαμορφώνει τη δομή, την κίνηση, το οπτικό και ηχητικό πλαίσιο και γενικότερα την αισθητική μορφή και το περιεχόμενο, επηρεάζοντας, ως εκ τούτου, την αφήγηση, τη θεματολογία και την εμπειρία του κοινού.
Ο όρος τοποσυναφής τέχνη [site-specific art] χρησιμοποιήθηκε ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 από καλλιτέχνες / καλλιτέχνιδες της διευρυμένης γλυπτικής στον χώρο, όπως η Patricia Johanson [Πατρίσια Γιοχάνσον] και ο Dennis Oppenheim [Ντέννις Όππενχαϊμ], με καλλιτεχνικές παρεμβάσεις σε μεγάλης έκτασης αστικές τοποθεσίες. Ο Καλιφορνέζος καλλιτέχνης Robert Irwin [Ρόμπερτ Ίργουιν] τον εξειδίκευσε στο Being and Circumstance: Notes Toward a Conditional Art [Ύπαρξη και περίσταση: Σημειώσεις για μια υπό όρους τέχνη] (1985), εντάσσοντάς τον σε τετραμερή τυπολογία της δημόσιας τέχνης. Η τοποσυναφής περιβαλλοντική τέχνη περιγράφηκε για πρώτη φορά ως τάση από την κριτικό αρχιτεκτονικής Catherine M. Howett [Κάθριν Μ. Χάουετ] και την κριτικό τέχνης Lucy R. Lippard [Λούσυ Ρ. Λίππαρντ]. Αναδυόμενη από τον μινιμαλισμό και τις εικαστικές παρεμβάσεις στον χώρο, η τοποσυναφής τέχνη αναδεικνύει το χωρικό και κοινωνικό πλαίσιο / συγκείμενο. Αντιστέκεται έτσι στο μοντερνιστικό πρόγραμμα του αυτόνομου έργου τέχνης, το οποίο αποκόπτεται από κάθε δεσμό με τον τόπο του, ώστε να μπορεί να εκτίθεται οπουδήποτε.
Στην κατεξοχήν τοποσυναφή παράσταση ή επιτελεστική δράση, ο εξωθεατρικός χώρος τροφοδοτεί τον βασικό δραματουργικό πυρήνα του παραστασιακού συμβάντος με το σύνολο των φυσικών και μορφολογικών χαρακτηριστικών του, με το ιστορικό του πλαίσιο και με τη βασική χωρική και κοινωνική του λειτουργία. Έτσι η παράσταση δεν μπορεί να μεταφερθεί σε άλλο χώρο χωρίς να χάσει όχι μόνο τη συγκεκριμένη μορφή της, αλλά και το συνεκτικό νοηματικό της πλαίσιο. Χαρακτηριστικό του όρου τοποσυναφής είναι η πολυμορφία του και η εφαρμογή του σε πολλά διαφορετικά καλλιτεχνικά πλαίσια, με ποικιλότροπες πρακτικές. Η ευρύτερη συνθήκη της τοποσυνάφειας επιδέχεται πληθώρα διαβαθμίσεων ως προς τον βαθμό συσχετισμού της παράστασης με τον χώρο, όπως απηχείται στον πληθωρισμό της αγγλοσαξονικής και της διεθνούς ορολογίας – λ.χ. site-as-scenography, found space theatre, site-generic, site-related, site-responsive, site-driven, place-bound κ.ά. Πολύ γνωστά παραδείγματα τοποσυναφούς πρακτικής αποτελούν οι παραστάσεις του σκηνοθέτη Mike Pearson [Μάικ Πήρσον] με την ομάδα Brith Gof [Μπριθ Γκοβ], καθώς και των ομάδων Station House Opera, Walkabout Theater Company, Forced Entertainment, Back to Back Theatre κ.ά. Ανάλογες πρακτικές ανέπτυξαν καλλιτέχνες και καλλιτέχνιδες όπως οι Meredith Monk [Μέρεντιθ Μονκ], David Levine [Ντέιβιντ Λεβίν], Mary Ellen Strom [Μαίρη Έλλεν Στρομ] και Ann Carlson [Αν Κάρλσον], Stephan Koplowitz [Στέφαν Κόπλοβιτς], Lola Arias [Λόλα Άριας] κ.ά.
Στον χώρο του λυρικού θεάτρου, όλο και πιο συχνά παρατηρείται η τάση να τοποθετούνται οι παραστάσεις σε συγκεκριμένο χωρόχρονο, in situ, εκτός της θεατρικής σκηνής. Στις πρώτες απόπειρες τοποσυναφούς οπερατικής παραγωγής συγκαταλέγεται εκείνη της Tosca (1900) του Giacomo Puccini [Τζάκομο Πουτσίνι], η οποία παρουσιάστηκε ζωντανά στη Ρώμη στις 11 και 12 Ιουλίου 1992, στους τρεις χώρους και στις τρεις χρονικές στιγμές που ορίζει το λιμπρέτο για κάθε πράξη. Η ζωντανή αυτή παρουσίαση ολοκληρώθηκε μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο και μεταδόθηκε τηλεοπτικά σε 107 χώρες. Την ερμήνευσαν η Orchestra Sinfonica di Roma della RAI [Συμφωνική Ορχήστρα της Ρώμης της RAI] και η Coro di Roma della RAI [Χορωδία της Ρώμης της RAI], υπό τη μουσική διεύθυνση του Zubin Mehta [Ζούμπιν Μέτα], με τους Plácido Domingo [Πλάθιντο Ντομίνγκο], Catherine Malfitano [Κάθριν Μαλφιτάνο] και Ruggero Raimondi [Ρουτζέρο Ραϊμόντι], σε σκηνοθεσία του Giuseppe Patroni Griffi [Τζουζέππε Πατρόνι Γκρίφφι], τηλεσκηνοθεσία του Brian Large [Μπράιαν Λαρτζ] και παραγωγή του Andrea Andermann [Άντρεα Άντερμαν].
Χαρακτηριστικά τοποσυναφών καλλιτεχνικών έργων φέρουν επίσης τα Πολύτοπα και το Διάτοπο του Ιάννη Ξενάκη [Iannis Xenakis], πολυμεσικές εγκαταστάσεις σε αρχαιολογικούς και άλλους χώρους, οι οποίες συνδύαζαν τη μουσική, την αρχιτεκτονική, την κίνηση και τον φωτισμό: Polytope de Montréal [Πολύτοπο του Μόντρεαλ], 1967· Polytope de Persépolis [Πολύτοπο της Περσέπολης], 1971· Polytope de Cluny [Πολύτοπο του Κλυνύ], 1972–1974· Diatope [Διάτοπο], 1978· Polytope de Mycènes [Πολύτοπο των Μυκηνών], 1978.