"The concept of nomadic theatre first of all deals with territories and with processes of deterritorialization and reterritorialization, with inside-outside connections, and patterns of inclusion and exclusion. In the theatre, such processes may manifest themselves as the disruption of (spatial) conventions or the deregulation of codes. Secondly, nomadic theatre adheres to distinct modes of displacement, that of traversing fields and cutting across territories. The concept crosses disciplinary boundaries; performances make use of paths and routes, of navigation, distribution, and way-finding, of temporary spaces, and situations. Thirdly, the concept passes through tonalities of sensation and affective modulations, attending in particular to sensory modes of spectatorship, where the address to all the senses deterritorializes the dominant role of vision in the theatre. Lastly, the concept affiliates with experimentation, testing, and play. I regard performers, spectators, and spaces as enfolded into a threefold, flexible constellation: their role and spatial position is not fixed, instead the relationship among them is constantly negotiated and played with."
«Η έννοια του νομαδικού θεάτρου αφορά, καταρχάς, τα εδάφη και τις διαδικασίες αποεδαφικοποίησης και επανεδαφικοποίησης, τις συνδέσεις εσωτερικού και εξωτερικού, καθώς και τα πρότυπα συμπερίληψης και αποκλεισμού. Στο θέατρο, οι διαδικασίες αυτές μπορεί να εκδηλώνονται ως διατάραξη των (χωρικών) συμβάσεων ή ως απορρύθμιση των κωδίκων. Δεύτερον, το νομαδικό θέατρο ακολουθεί διακριτούς τρόπους μετατόπισης: τη διάσχιση πεδίων και τη διάτμηση εδαφών. Η έννοια υπερβαίνει τα όρια των επιστημονικών κλάδων· οι παραστάσεις αξιοποιούν μονοπάτια και διαδρομές, την πλοήγηση, την κατανομή και την εύρεση πορείας, προσωρινούς χώρους και καταστάσεις. Τρίτον, η έννοια διέρχεται από τονικότητες της αίσθησης και θυμικές διακυμάνσεις, με ιδιαίτερη προσοχή στους αισθητηριακούς τρόπους θέασης, όπου η απεύθυνση σε όλες τις αισθήσεις αποεδαφικοποιεί τον κυρίαρχο ρόλο της όρασης στο θέατρο. Τέλος, η έννοια συγγενεύει με τον πειραματισμό, τη δοκιμή και το παιχνίδι. Θεωρώ ότι οι επιτελεστές / οι επιτελέστριες, οι θεατές / οι θεάτριες και οι χώροι εντάσσονται σε έναν τριπλό, ευέλικτο αστερισμό: ο ρόλος και η χωρική θέση τους δεν είναι σταθερά· αντιθέτως, η μεταξύ τους σχέση αποτελεί αντικείμενο διαρκούς διαπραγμάτευσης και παιχνιδιού.»
Η θεατρολόγος Liesbeth Groot Nibbelink [Λίσμπετ Γκροτ Νίμπελινκ] συνοψίζει τις τέσσερις διαστάσεις του νομαδικού θεάτρου: τις διαδικασίες αποεδαφικοποίησης και επανεδαφικοποίησης, τους τρόπους μετατόπισης, την αισθητηριακή και θυμική διάσταση της θέασης και τον πειραματισμό. Καταλήγει στη θεώρηση επιτελεστών / επιτελεστριών, θεατών / θεατριών και χώρων ως ευέλικτου αστερισμού χωρίς σταθερούς ρόλους και θέσεις. Στη σκηνή, η αρχή αυτή αποτυπώνεται σε διαδρομές, σε πρακτικές πλοήγησης και σε προσωρινούς χώρους, οι οποίοι υποκαθιστούν τη σταθερή διάταξη σκηνής και πλατείας.
Groot Nibbelink, L. (2019). Nomadic theatre: Mobilizing theory and practice on the European stage. London: Methuen Drama. Βλ. σσ. 17–18.