«Από πλευράς σκηνικής παρουσίασης, η πιο ενδιαφέρουσα ηθολογία είναι Το κάστρο της υπομονής [sic, ενν. Το Κάστρο της Καρτερίας] (περ. 1400-1425), που παρουσιάζει την εξέλιξη του ανθρώπινου γένους από τη γέννηση ως τον θάνατο και δείχνει την τελική κρίση της ψυχής του. Το έργο είναι μακροσκελές (έχει πάνω από 3600 στίχους) και περιλαμβάνει 36 χαρακτήρες. Το χειρόγραφο παρέχει μερικές πληροφορίες για την παράστασή του· σε έναν πρόλογο, δύο κήρυκες σκιαγραφούν τη δράση και δηλώνουν ότι το έργο θα παρουσιαστεί “στο δάσος” με ώρα έναρξης 9 π.μ. μια εβδομάδα μετά την αναγγελία. Περιλαμβάνει επίσης ένα διάγραμμα με την προτεινόμενη διαρρύθμιση του χώρου που θα έπαιζαν οι ηθοποιοί. Εμφανίζει μία κυκλική περιοχή γύρω από την περίμετρο στην οποία είναι τοποθετημένοι πέντε οίκοι· το κάστρο της Ανθρωπότητας είναι τοποθετημένο στο κέντρο του κύκλου. Μία σημείωση που αφορά στον κύκλο αναφέρει: “Αυτό είναι το νερό που προορίζεται για τον χώρο, για την περίπτωση που σκαφτεί κάποια τάφρος εκεί που θα παιχτεί η παράσταση, αλλιώς ας περιφράξουν τον χώρο ολόγυρα”. Υπήρχε η πεποίθηση ότι το νερό ή ο φράχτης που αναφέρονται εδώ, προορίζονταν για την περίφραξη όλων των οίκων και των χώρων για τους θεατές, και αποσκοπούσαν στο να αποτρέπουν εκείνους που δεν πλήρωναν εισιτήριο στις παραστάσεις που δίνονταν από επαγγελματίες ηθοποιούς. Ωστόσο, πρόσφατα υποστηρίχθηκε η άποψη ότι το νερό ή ο φράχτης προορίζονταν μόνο για την περίφραξη του Κάστρου της Ανθρωπότητας και ότι αποτελεί μάλλον σκηνικό στοιχείο παρά μέσο για τον έλεγχο του πλήθους».
Το απόσπασμα παρουσιάζει την ηθολογία The Castle of Perseverance [Το κάστρο της Καρτερίας, περ. 1400-1425]. Η περιγραφή εστιάζει στα σκηνοθετικά τεκμήρια του χειρογράφου: τους δύο κήρυκες που αναγγέλλουν την παράσταση μία εβδομάδα νωρίτερα, το διάγραμμα με τους πέντε οίκους περιμετρικά και τον κεντρικό πύργο, και τη σημείωση για την τάφρο ή την περίφραξη. Η μαρτυρία καθιστά την εν λόγω ηθολογία το πρωιμότερο τεκμηριωμένο παράδειγμα υπαίθριας κυκλικής διάταξης στην Αγγλία και αφήνει ανοικτό το ερώτημα αν το νερό και ο φράχτης υπηρετούσαν τη σκηνογραφία ή τον έλεγχο του κοινού.
Brockett O. G. & Hildy F. J. (2013). Ιστορία του θεάτρου, πρώτος τόμος (μτφ. Βιτεντζάκης, Μ. & Γαϊτανά, Α. & Κεχαγιάς, Α. & Χατζηεμμανουήλ, Μ.). Αθήνα: Κοάν, σ. 111.