«Ωστόσο, τον κυρίαρχο τόνο της πρωτοπορίας, για χρόνια, λόγω της κατάστασης, θα τον δώσει το αμιγές —πάντα σχετικά— Θέατρο του Παράλογου, που το είχαν υιοθετήσει μερικοί δυναμικοί νέοι συγγραφείς, οι οποίοι εφάρμοζαν, λίγο πολύ πιστά, τα βασικά διδάγματά του, όπως ήταν τα τολμηρά θεατρικά τεχνάσματα και ευρήματα, οι θαρραλέοι σκηνικοί ρυθμοί, η ριζική ανανέωση της μορφής, του περιεχομένου και της θεματογραφίας, η σουρεαλιστική χρήση της γλώσσας, ο τονισμός των καταστάσεων —και όχι της πλοκής— η παρουσίαση στο προσκήνιο αρχετυπικών και συμβολικών προσώπων —και όχι χαρακτήρων— η περιπέτεια της καταπιεσμένης εσωτερικότητας —και όχι η αφήγηση εξωτερικών επεισοδίων— η επιδίωξη της έκπληξης και του σοκ, τα ονειρικά, φανταστικά, εφιαλτικά και παράλογα στοιχεία —και όχι τα ομαλά, νηφάλια και ρεαλιστικά.»
Ο Χρήστος Σαμουηλίδης συνοψίζει τα διδάγματα του θεάτρου του παραλόγου που υιοθέτησαν νέοι Έλληνες συγγραφείς της πρωτοπορίας: τολμηρά σκηνικά ευρήματα, έμφαση στις καταστάσεις αντί για την πλοκή, αρχετυπικά και συμβολικά πρόσωπα αντί για χαρακτήρες, ονειρικά και εφιαλτικά στοιχεία. Το απόσπασμα τεκμηριώνει την πρόσληψη του είδους στη μεταπολεμική ελληνική δραματουργία.
Σαμουηλίδης, Χ. (2004). Έλληνες συγγραφείς που θήτευσαν στο πρωτοποριακό «Θέατρο του Παράλογου». Στο Κ. Γεωργακάκη (Επιμ.), Σχέσεις του νεοελληνικού θεάτρου με το ευρωπαϊκό. Πρακτικά Β' Πανελληνίου Θεατρολογικού Συνεδρίου (σσ. 429–447). Αθήνα: Τμήμα Θεατρικών Σπουδών Ε.Κ.Π.Α. & ERGO. Βλ. σσ. 431–432.