χορηγός [ουσ. αρσ.]

«Ἐπειδὴ χορηγὸς κατεστάθην εἰς Θαργήλια καὶ ἔλαχον Παντακλέα διδάσκαλον καὶ Kεκροπίδα φυλὴν πρὸς τῇ ἐμαυτοῦ ἐχορήγουν ὡς ἄριστα ἐδυνάμην καὶ δικαιότατα. καὶ πρῶτον μὲν διδασκαλεῖον <ᾗ> ἦν ἐπιτηδειότατον τῆς ἐμῆς οἰκίας κατεσκεύασα, ἐν ᾧπερ καὶ Διονυσίοις ὅτε ἐχορήγουν ἐδίδασκον· ἔπειτα τὸν χορὸν συνέλεξα ὡς ἐδυνάμην ἄριστα […]. ἐπεὶ δὲ ἧκον οἱ παῖδες, […] κατέστησα […] ἐπιμελεῖσθαι, εἴ τι δέοι τῷ χορῷ, Φανόστρατον, […] καὶ ἠξίουν αὐτὸν <ὡς> ἄριστα ἐπιμελεῖσθαι· ἔτι δὲ πρὸς τούτῳ δύο ἄνδρας, τὸν μὲν Ἐρεχθῇδος Ἀμεινίαν, […] τὸν δ’ ἕτερον τῆς Κεκροπίδος,[…]· ἔτι δὲ τέταρτον Φίλιππον, ᾧ προσετέτακτο ὠνεῖσθαι καὶ ἀναλίσκειν εἴ τι φράζοι ὁ διδάσκαλος ἢ ἄλλος τις τούτων, ὅπως ἄριστα χορηγοῖντο οἱ παῖδες καὶ μηδενὸς ἐνδεεῖς εἶεν.»

«Ὁρίστηκα χορηγός γιὰ τὰ Θαργήλια. Ποιητής μου κληρώθηκε ὁ Παντακλῆς, καὶ ἡ Κεκροπίδα φυλὴ ἐκτὸς ἀπὸ τὴ δική μου. Στὸ καθῆκον μου ἀνταποκρίθηκα μὲ τὸν καλύτερο καὶ δικαιότερο τρόπο. Κατ’ ἀρχάς, διαμόρφωσα διδασκαλεῖο μἐσα στο σπίτι μου, στὸν χῶρο ποὺ ἦταν ὁ πιὸ πρόσφορος, τὸν ὁποῖο εἶχα χρησιμοποιήσει γιὰ τὸν ἴδιο σκοπὸ ὅταν ἤμουν χορηγὸς στὰ Διονύσια. Δεύτερον, ἐπέλεξα τὰ μέλη τοῦ χοροῦ ὅσο σωστότερα γινόταν […]. Ὅταν ἦρθαν τὰ παιδιά, […] ἀνέθεσα τὴν ἐπιμέλεια τοῦ χοροῦ στὸν Φανόστρατο […]. Τοῦ παράγγειλα νὰ προσφέρει στὰ παιδιὰ ὅ,τι χρειάζονται καὶ νὰ τὰ φροντίζει ὅσο γίνεται καλύτερα. Ἐκτός ἀπὸ τοῦτον, κάλεσα σὲ βοήθεια ἄλλους δύο ἄνδρες, ἀπὸ τὴν Ἐρεχθηίδα τὸν Ἀμεινία […] καὶ ἀπὸ τὴν Κεκροπίδα τὸν Φιλέταιρο […]. Πρόσθεσα καὶ τέταρτο, τὸν Φίλιππο, δίνοντάς του ἐντολὴ νὰ αγοράζει ὅ,τι τοῦ ζητοῦσε ὁ ποιητὴς ἢ οἱ ἄλλοι χωρὶς νὰ φείδεται τῆς δαπάνης. Μέλημά μου ἦταν νὰ ἐπιτελέσω τὴ λειτουργία μὲ τὸν καλύτερο δυνατὸ τρόπο καὶ νὰ μὴ λείψει τίποτε στὰ παιδιά.»

«Ἐπειδὴ γὰρ οὐ καθεστηκότος χορηγοῦ τῇ Πανδιονίδι φυλῇ, […]παρελθὼν ὑπεσχόμην ἐγὼ χορηγήσειν ἐθελοντής, καὶ κληρουμένων πρῶτος αἱρεῖσθαι τὸν αὐλητὴν ἔλαχον, ὑμεῖς μέν, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, πάντες ἀμφότερ᾽ ὡς οἷόν τε μάλιστ᾽ ἀπεδέξασθε, τήν τ᾽ ἐπαγγελίαν τὴν ἐμὴν καὶ τὸ συμβὰν ἀπὸ τῆς τύχης […] Μειδίας δ᾽ οὑτοσὶ μόνος τῶν πάντων, ὡς ἔοικεν, ἠχθέσθη, καὶ παρηκολούθησε παρ᾽ ὅλην τὴν λῃτουργίαν ἐπηρεάζων μοι συνεχῶς καὶ μικρὰ καὶ μείζω. […] τὴν γὰρ ἐσθῆτα τὴν ἱεράν (ἱερὰν γὰρ ἔγωγε νομίζω πᾶσαν ὅσην ἄν τις εἵνεκα τῆς ἑορτῆς παρασκευάσηται, τέως ἂν χρησθῇ) καὶ τοὺς στεφάνους τοὺς χρυσοῦς, οὓς ἐποιησάμην ἐγὼ κόσμον τῷ χορῷ, ἐπεβούλευσεν, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, διαφθεῖραί μοι νύκτωρ ἐλθὼν ἐπὶ τὴν οἰκίαν τὴν τοῦ χρυσοχόου. καὶ διέφθειρεν, οὐ μέντοι πᾶσάν γε· οὐ γὰρ ἐδυνήθη […] οὐκ ἀπέχρησε δ᾽ αὐτῷ τοῦτο, ἀλλὰ καὶ τὸν διδάσκαλον, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, διέφθειρέ μου τοῦ χοροῦ· καὶ εἰ μὴ Τηλεφάνης ὁ αὐλητὴς ἀνδρῶν βέλτιστος περὶ ἐμὲ τότ᾽ ἐγένετο, καὶ τὸ πρᾶγμ᾽ αἰσθόμενος τὸν ἄνθρωπον ἀπελάσας αὐτὸς συγκροτεῖν καὶ διδάσκειν ᾤετο δεῖν τὸν χορόν, οὐδ᾽ ἂν ἠγωνισάμεθ᾽, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, ἀλλ᾽ ἀδίδακτος ἂν εἰσῆλθεν ὁ χορὸς καὶ πράγματ᾽ αἴσχιστ᾽ ἂν ἐπάθομεν.»

«Πριν δύο χρόνια, ενώ η Πανδιονίδα φυλή δεν είχε διορίσει χορηγό […] παρουσιάσθηκα εγώ και υποσχέθηκα να αναλάβω εθελοντικά τις δαπάνες της χορηγίας· και στην κλήρωση είχα την τύχη να διαλέξω πρώτος τον αυλητή μου· ενώ όλοι σεις, Αθηναίοι, δεχθήκατε και τα δύο, δηλ. και την προσφορά μου και την εύνοια της τύχης απέναντί μου, με τη μεγαλύτερη ευχαρίστηση […] από όλους μόνο ο Μειδίας, αυτός εδώ, στενοχωρήθηκε, όπως φαίνεται, και σε όλη τη χορηγία μου με παρακολουθούσε και με ενοχλούσε συνεχώς με ασήμαντα ή σοβαρά ζητήματα. […] Την ιερή εσθήτα —γιατί ιερή θεωρώ κάθε ενδυμασία που ετοιμάζει κάποιος για την εορτή έως ότου την χρησιμοποιήσει— και τα χρυσά στεφάνια, τα οποία παρήγγειλα για τον διάκοσμο του χορού, σχεδίαζε, Αθηναίοι, να μου καταστρέψει εισβάλλοντας νύκτα στην κατοικία του χρυσοχόου. Και τα κατέστρεψε· ευτυχώς όχι όλα, γιατί δεν το κατόρθωσε. […] Ο Μειδίας όμως δεν αρκέσθηκε σε αυτό, αλλά προσπάθησε να εξαγοράσει και τον δάσκαλο του χορού· και αν ο Τηλεφάνης ο αυλητής δεν αποδεικνυόταν τότε ο καλύτερος φίλος μου, δεν απομάκρυνε τον δάσκαλο του χορού, όταν κατάλαβε τί συνέβη, και δεν θεωρούσε καθήκον του να αναλάβει ο ίδιος τη συγκρότηση και τη διδασκαλία του χορού, δεν θα μπορούσαμε να λάβουμε μέρος στον αγώνα, Αθηναίοι· ο χορός θα εισερχόταν χωρίς να έχει διδαχθεί και θα εξευτελιζόμαστε.»

«Είναι προφανές ότι η κύρια αποστολή του Δημοτικού Θεάτρου είναι να ψυχαγωγεί και όχι να διδάσκει –ως «οφείλει» να πράττει μία εθνική σκηνή. Για τον λόγο αυτό προσανατολίζεται ως επί το πλείστον προς το μουσικό θέατρο, ακολουθώντας την παράδοση των δημοτικών θεάτρων που λειτουργούν από τα μέσα του 19ου αιώνα στα ελληνόφωνα αστικά κέντρα. Ο ίδιος, άλλωστε, ο χορηγός του αποσαφηνίζει τις προθέσεις του: «Ἀπὸ ψυχῆς εὔχομαι, ὅπως ἄλλοι πράξωσι τὰ βελτίω σχετικῶς πρὸς τὴν ἀνάπτυξιν τῆς ἑλληνικῆς σκηνῆς». Κάποιοι δεν διστάζουν να αντιτάξουν στις απόψεις αυτές ότι το Δημοτικό Θέατρο «δὲν ἀνηγέρθη διὰ νὰ διασκεδάσῃ μόνος ὁ κ. Συγγρὸς καὶ οἱ φίλοι του», δηλαδή δεν προορίζεται για να ικανοποιεί μόνο τα γούστα της μεγαλοαστικής τάξης.»

«Οι χορηγοί του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, στα 34 χρόνια λειτουργίας του, αποδεικνύουν έμπρακτα το ενεργό ενδιαφέρον τους για τον πολιτισμό, τις τέχνες και την εκπαίδευση στην Αθήνα και όλη την Ελλάδα. Υποστηρίζουν την καλλιτεχνική και εκπαιδευτική αποστολή του Μεγάρου και γίνονται συνοδοιπόροι ενός μεγάλου πολιτιστικού οργανισμού με διεθνή αναγνωρισιμότητα, ουσιαστικό έργο και διαχρονικό αποτύπωμα.»

«Το Παιδικό Μουσείο της οδού Κυδαθηναίων 14, στην Πλάκα, είναι γνωστό για τις εκπαιδευτικές του δραστηριότητες, τις οποίες συχνά στηρίζουν χορηγοί. Με την ευκαιρία των πρώτων γενεθλίων του [...] το Μουσείο σκέφθηκε να ευχαριστήσει τους χορηγούς και δωρητές που στήριξαν το έργο του, όχι απλώς με μια γιορτή, αλλά με μια σειρά δράσεων με άξονα τη χορηγία.»