"Modern music therapy, starting around the middle of the twentieth century, has traditionally been rooted mostly in social science concepts. The therapeutic value of music was considered to derive from the various emotional and social roles it plays in a person’s life and a society’s culture. Music has been given the age-old function of emotional expression, of creating and facilitating group association, integration, and social organization, of symbolically representing beliefs and ideas, and of supporting educational purposes. However, the role of music in therapy has undergone some dramatic shifts since the early 1990s, driven by new insights from research into music and brain function. In particular the advent of modern research techniques in cognitive neuroscience, such as brain imaging and brain-wave recordings, has enabled us to study humans’ higher cognitive brain functions in vivo. A highly complex picture of brain processes involved in the creation and perception of music has emerged. Brain research involving music has shown that music has a distinct influence on the brain by stimulating physiologically complex cognitive, affective, and sensorimotor processes. Furthermore, biomedical researchers have found not only that music is a highly structured auditory language involving complex perception, cognition, and motor control in the brain, but also that this sensory language can effectively be used to retrain and re-educate the injured brain."
«Η σύγχρονη μουσικοθεραπεία, η οποία ξεκίνησε περίπου στα μέσα του εικοστού αιώνα, βασίστηκε παραδοσιακά κυρίως σε έννοιες των κοινωνικών επιστημών. Η θεραπευτική αξία της μουσικής θεωρείτο ότι εκπορεύεται από τους διάφορους συναισθηματικούς και κοινωνικούς ρόλους που διαδραματίζει στη ζωή του ατόμου και στον πολιτισμό μιας κοινωνίας. Στη μουσική είχε αποδοθεί από παλιά ο ρόλος της συναισθηματικής έκφρασης, της δημιουργίας και ενίσχυσης της ομαδικής ταύτισης, ένταξης και κοινωνικής οργάνωσής, της συμβολικής αναπαράστασης πεποιθήσεων και ιδεών, καθώς και της υποστήριξης εκπαιδευτικών σκοπών.
Ωστόσο, ο ρόλος της μουσικής στη θεραπεία έχει υποστεί σημαντικές αλλαγές από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, λόγω νέων ευρημάτων στην έρευνα γύρω από τη μουσική και τη λειτουργία του εγκεφάλου. Συγκεκριμένα, η εμφάνιση σύγχρονων ερευνητικών τεχνικών στη γνωστική νευροεπιστήμη, όπως η απεικόνιση του εγκεφάλου και οι καταγραφές εγκεφαλικών κυμάτων, μας επέτρεψαν να μελετήσουμε τις ανώτερες γνωστικές λειτουργίες του ανθρώπινου εγκεφάλου σε πραγματικό χρόνο. Ένα εξαιρετικά σύνθετο μοντέλο των εγκεφαλικών διεργασιών που εμπλέκονται στη δημιουργία και την αντίληψη της μουσικής έχει πλέον αναδυθεί.
Η έρευνα πάνω στη μουσική έχει δείξει ότι η μουσική ασκεί ιδιαίτερη επίδραση στον εγκέφαλο, καθώς διεγείρει πολύπλοκες γνωστικές, συναισθηματικές και αισθησιοκινητικές διεργασίες. Επιπλέον, οι βιοϊατρικοί ερευνητές έχουν ανακαλύψει ότι η μουσική αποτελεί μια εξαιρετικά δομημένη ακουστική γλώσσα, που περιλαμβάνει πολύπλοκες λειτουργίες αντίληψης, νόησης και κινητικού ελέγχου στον εγκέφαλο, και ότι αυτή η αισθητηριακή "γλώσσα" μπορεί να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά για την επανεκπαίδευση και αποκατάσταση του τραυματισμένου εγκεφάλου».
Το απόσπασμα περιγράφει τη μετάβαση της μουσικοθεραπείας από την παραδοσιακή προσέγγιση των κοινωνικών επιστημών (μέσα 20ού αι.) προς τη νευροεπιστημονική προσέγγιση (από τις αρχές της δεκαετίας του 1990). Ενώ αρχικά η θεραπευτική αξία της μουσικής θεωρείτο ότι πηγάζει από τον συναισθηματικό και κοινωνικό της ρόλο, η σύγχρονη έρευνα με τεχνικές απεικόνισης εγκεφάλου απέδειξε ότι η μουσική διεγείρει σύνθετες γνωστικές, συναισθηματικές και αισθησιοκινητικές διεργασίες, λειτουργώντας ως δομημένη ακουστική γλώσσα που μπορεί να επανεκπαιδεύσει τον τραυματισμένο εγκέφαλο.
Thaut, M. & Hoemberg, V. (2014). Handbook of Neurologic Music Therapy. Oxford: Oxford University Press, σελ. 1.