"To be effective, these posters had to catch and hold the viewer’s eye. Most American posters relied on powerful tugs at emotions, both positive and negative. There were four basic types of posters : The first carried a patriotic message. It could show men and women as proud and strong. The flexed forearm is a common image, along with the colors of red, white and blue. These depictions show a determined and optimistic America fighting a just and right cause. The second carried a sentimental message. It might show a dog loyally waiting for the master who will never return home from combat, a young woman reading the V-mail from her loved one overseas, or a family rushing to embrace a returning G.I. The third type of poster relied on humor to get the point across. An image might contain a caricature of a German or Japanese civilian as a way of making the enemy appear silly. The fourth kind of poster was more negative and blunt. It could show images of soldiers fighting and fying, warnings of the dire consequences of defeat, visions of the horrors of Fascist takeover, or demeaning stereotypes of the Axis leaders."
«Για να είναι αποτελεσματικές, αυτές οι αφίσες έπρεπε να ελκύουν και να αιχμαλωτίζουν το βλέμμα του θεατή. Οι περισσότερες αμερικανικές αφίσες βασίζονταν σε ισχυρές συναισθηματικές πιέσεις, τόσο θετικές όσο και αρνητικές. Υπήρχαν τέσσερις βασικοί τύποι αφίσας: Ο πρώτος έφερε ένα πατριωτικό μήνυμα. Απεικόνιζε άνδρες και γυναίκες περήφανους και ρωμαλέους. Ο λυγισμένος πήχυς αποτελεί κοινό μοτίβο, μαζί με τα χρώματα κόκκινο, λευκό και μπλε. Αυτές οι απεικονίσεις παρουσιάζουν μια Αμερική αποφασισμένη και αισιόδοξη, που μάχεται για έναν δίκαιο και καλό σκοπό. Ο δεύτερος τύπος έφερε ένα συναισθηματικό μήνυμα. Μπορούσε να δείχνει έναν σκύλο να περιμένει πιστά τον αφέντη του, που δεν θα επιστρέψει ποτέ από το μέτωπο, μια νέα γυναίκα που διαβάζει ένα γράμμα από τον αγαπημένο της που βρίσκεται μακριά, ή μια οικογένεια που σπεύδει να αγκαλιάσει τον στρατιώτη που επιστρέφει. Ο τρίτος τύπος αφίσας βασιζόταν στο χιούμορ για να περάσει το μήνυμα. Μια εικόνα μπορούσε να περιέχει μια καρικατούρα ενός Γερμανού ή Ιάπωνα πολίτη, ώστε ο εχθρός να φαίνεται γελοίος. Ο τέταρτος τύπος αφίσας ήταν πιο αρνητικός και ωμός. Μπορούσε να δείχνει εικόνες στρατιωτών που μάχονται και πεθαίνουν, προειδοποιήσεις για τις ολέθριες συνέπειες της ήττας, οράματα της φρίκης μιας φασιστικής επικράτησης, ή εξευτελιστικά στερεότυπα των ηγετών του Άξονα.»
Ο Douglas C. Mahaney [Ντάγκλας Σ. Μαχέινυ] κατηγοριοποιεί την αμερικανική πολεμική αφίσα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου σε τέσσερις ρητορικούς τύπους, οι οποίοι αντιστοιχούν σε τέσσερις στρατηγικές συναισθηματικής κινητοποίησης του κοινού: πατριωτική έξαρση, αισθηματολογία, σάτιρα και εκφοβισμός. Η ανάλυση αναδεικνύει τη θεμελιώδη προϋπόθεση του μέσου, δηλαδή την ακαριαία σύλληψη του βλέμματος στον δημόσιο χώρο, και δείχνει ότι η αφίσα λειτουργεί με τυποποιημένα εικονογραφικά μοτίβα, όπως ο λυγισμένος πήχυς ή ο πιστός σκύλος. Η προσέγγιση αυτή καθιστά την αφίσα αντικείμενο ανάλυσης ως οπτικό ρητορικό κείμενο και όχι μόνο ως ιστορικό τεκμήριο.
Mahaney, D. C. (2002). Propaganda posters. OAH Magazine of History, 16(3), 41–46, βλ. σ. 41. doi.org...