Ο όρος ντουέτο προέρχεται από το ιταλικό duetto, υποκοριστικό του duo (δύο), και δηλώνει πρωτίστως το έργο ή το τμήμα έργου για δύο εκτελεστικά μέρη. Οι ευρωπαϊκές γλώσσες κατανέμουν διαφορετικά τις σημασίες του: τα ιταλικά και τα γερμανικά διακρίνουν συνήθως τη φωνητική σύνθεση (duetto, Duett) από την οργανική σύνθεση και το σχήμα (duo, Duo), ενώ τα γαλλικά χρησιμοποιούν τον όρο duo για όλες τις σημασίες. Γι' αυτό το ντουέτο της Ευρυδίκης και του μεταμορφωμένου σε μύγα Δία στον Orphée aux enfers [Ορφέας στον Άδη, 1858] του Jacques Offenbach [Ζακ Όφφενμπαχ] τιτλοφορείται "Duo de la mouche" [«Ντουέτο της μύγας»]. Στα ελληνικά ο όρος ντουέτο δηλώνει κατ' επέκταση και το σχήμα δύο ερμηνευτών / ερμηνευτριών.
Στη φωνητική μουσική το ντουέτο εμφανίστηκε ήδη στην Αναγέννηση με τη μορφή του δίφωνου bicinium, που καλλιεργήθηκε κυρίως στις γερμανόφωνες περιοχές τον 16ο αιώνα, συχνά για διδακτικούς σκοπούς. Στην όπερα το ντουέτο αναδείχθηκε σε κεντρικό δραματικό κύτταρο, καθώς μετατρέπει τη συνάντηση δύο προσώπων σε μελωδικό διάλογο. Πρώιμο υπόδειγμα αποτελεί το ερωτικό "Pur ti miro" [«Σε κοιτάζω»], που κλείνει την L'incoronazione di Poppea [Η στέψη της Ποππαίας, 1643], όπερα που αποδίδεται στον Claudio Monteverdi [Κλάουντιο Μοντεβέρντι]. Στην ιταλική όπερα του 19ου αιώνα το ντουέτο οργανώθηκε σε πολυμερή δομή, γνωστή ως solita forma [συνήθης μορφή], η οποία εναλλάσσει τμήματα διαλόγου, λυρικής περισυλλογής και ταχείας κατάληξης, όπως στο ντουέτο της Βιολέττας και του Ζερμόν στη δεύτερη πράξη της La traviata [Η παραστρατημένη, 1853] του Giuseppe Verdi [Τζουζέππε Βέρντι]. Το ερωτικό ντουέτο κορυφώθηκε στη δεύτερη πράξη του Tristan und Isolde [Τριστάνος και Ιζόλδη, 1865] του Richard Wagner [Ρίχαρντ Βάγκνερ].
Στην οργανική μουσική το ντουέτο περιλαμβάνει έργα για δύο όργανα, με ή χωρίς πληκτροφόρο, όπως τα δύο ντουέτα για βιολί και βιόλα, K. 423 και K. 424 (1783), του Wolfgang Amadeus Mozart [Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ] ή η Sonate pour violon et violoncelle [Σονάτα για βιολί και βιολοντσέλο, 1922] του Maurice Ravel [Μωρίς Ραβέλ]. Ιδιαίτερη κατηγορία αποτελεί το ντουέτο για πιάνο με τέσσερα χέρια, όπου δύο πιανίστες μοιράζονται το ίδιο πληκτρολόγιο: ο πρώτος / η πρώτη εκτελεί το υψηλότερο μέρος (primo) και ο δεύτερος / η δεύτερη το χαμηλότερο (secondo). Το είδος εμφανίστηκε στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα και άνθισε τον 19ο στην οικιακή μουσική πρακτική των αστικών στρωμάτων [Hausmusik], όπως μαρτυρεί η Fantasie [Φαντασία] σε φα ελάσσονα, D. 940 (1828), του Franz Schubert [Φραντς Σούμπερτ]. Συγγενή κατηγορία αποτελούν τα έργα για δύο πιάνα, όπως η Sonate für zwei Klaviere [Σονάτα για δύο πιάνα], K. 448 (1781), του Mozart.
Στον χορό το ντουέτο αντιστοιχεί πρωτίστως στο pas de deux [πα ντε ντε] του κλασσικού μπαλέτου, το οποίο αποκρυσταλλώθηκε στη χορογραφική πρακτική του Marius Petipa [Μαριύς Πετιπά] στην Αγία Πετρούπολη. Το grand pas de deux [μεγάλο πα ντε ντε] διαρθρώνεται σε πέντε μέρη: είσοδο (entrée), αργό τμήμα (adage), μία παραλλαγή για κάθε χορευτή / χορεύτρια και καταληκτική coda, όπως στην τρίτη πράξη της Ωραίας κοιμωμένης [Spyashchaya krasavitsa, 1890] του Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι [Pyotr Ilyich Tchaikovsky]. Ο σύγχρονος χορός διεύρυνε το ντουέτο πέρα από τη σύμπραξη χορευτή και χορεύτριας: ο αυτοσχεδιασμός επαφής, που εισηγήθηκε ο Steve Paxton [Στηβ Πάξτον] το 1972, θεμελιώνεται στη διαρκή ανταλλαγή βάρους μεταξύ δύο σωμάτων. Στο θέατρο ο όρος χρησιμοποιείται κατ' αναλογία για τη σκηνή δύο προσώπων και για το νούμερο δύο ερμηνευτών / ερμηνευτριών στην επιθεώρηση και στο βωντβίλ.
Στην οπερέττα και στο μιούζικαλ το ντουέτο διατήρησε τη δραματική του λειτουργία ως ερωτική εξομολόγηση ή κωμική αντιπαράθεση, όπως στο σατιρικό "Eifersuchtsduett" [«Ντουέτο της ζήλιας»] από την Die Dreigroschenoper [Η όπερα της πεντάρας, 1928] των Bertolt Brecht [Μπέρτολτ Μπρεχτ] και Kurt Weill [Κουρτ Βάιλ] ή στο "Tonight" [«Απόψε»] από το West Side Story [Η ιστορία της Δυτικής Πλευράς, 1957] του Leonard Bernstein [Λέοναρντ Μπερνστάιν]. Στη δημοφιλή μουσική ο όρος δηλώνει το τραγούδι για δύο τραγουδιστές / τραγουδίστριες, είτε ως διάλογο δύο προσώπων είτε ως περιστασιακή σύμπραξη καλλιτεχνών με αυτόνομη πορεία.
Στον ελληνικό κινηματογράφο, το «Πες μου μια λέξη» του Μάνου Χατζιδάκι [Manos Hadjidakis] σε στίχους του Αλέκου Σακελλάριου, που ερμήνευσαν ο Δημήτρης Χορν και η Μάρω Κοντού στην ταινία Αλίμονο στους νέους (1961), καθιερώθηκε ως ένα από τα γνωστότερα ντουέτα του ελληνικού τραγουδιού. Δέκα χρόνια αργότερα, το «Σαν με κοιτάς» του Γιάννη Σπανού σε στίχους του Αλέξη Αλεξόπουλου, που ερμήνευσαν ο Γιάννης Φέρτης και η Αφροδίτη Μάνου για την ταινία Εκείνο το καλοκαίρι (1971) του Βασίλη Γεωργιάδη, συγκαταλέγεται στα δημοφιλέστερα ερωτικά ντουέτα του ελληνικού κινηματογράφου.