«Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Goethe χρησιμοποιεί τον όρο "κλασικορομαντικός" για να συνοψίσει τα τεκταινόμενα στην τρίτη πράξη του δεύτερου Φάουστ. Ο συγγραφέας δημοσίευσε αυτοτελώς το 1827 την τρίτη πράξη με τον τίτλο Ελένη, κλασικορομαντική φαντασμαγορία· έκτοτε η πράξη είναι γνωστή και ως Ελένη (Helena-Akt). Στη γλώσσα της εποχής του Goethe η λέξη "κλασικό" παραπέμπει στην αρχαιότητα και η λέξη "ρομαντικό" στη μεσαιωνική εποχή, που είναι η εποχή αναφοράς των Γερμανών ρομαντικών συγγραφέων, ενώ η "φαντασμαγορία" (fantasmagorie) είναι λέξη που δημιουργήθηκε αρχικά στη Γαλλία στα τέλη του 18ου αιώνα για να ονομάσει την τεχνητή προβολή επί της θεατρικής σκηνής οπτασιών (πνευμάτων, φαντασμάτων) μέσω ενός μηχανήματος που είχε κατασκευάσει ο φυσικός Etienne-Gaspard Robertson, εξελίσσοντας τη laterna magica.»
Η ερευνήτρια Αικατερίνη Μητραλέξη εξηγεί ότι ο Johann Wolfgang von Goethe [Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε] δημοσίευσε το 1827 την τρίτη πράξη του δεύτερου Φάουστ ως «κλασικορομαντική φαντασμαγορία». Σύμφωνα με τη μελετήτρια, ο όρος ονόμαζε αρχικά την τεχνητή προβολή οπτασιών στη σκηνή με το μηχάνημα του Étienne-Gaspard Robertson [Ετιέν-Γκασπάρ Ρόμπερτσον]. Ο Goethe τον μετέφερε στη δραματουργία, για να δηλώσει την ονειρική συνύπαρξη της αρχαιότητας και του Μεσαίωνα πάνω στη σκηνή.
Μητραλέξη, Α. (2016). Η Βαϊμάρη στην Αθήνα: Όψεις της πρόσληψης του γερμανικού κλασικισμού στην Ελλάδα του 19ου αιώνα. Στο Ά. Ταμπάκη & Ο. Πολυκανδριώτη (Επιμ.), Ελληνικότητα και ετερότητα: Πολιτισμικές διαμεσολαβήσεις και «εθνικός χαρακτήρας» στον 19ο αιώνα. Πρακτικά συμποσίου (Τόμ. 1, σσ. 323–335). Αθήνα: Τμήμα Θεατρικών Σπουδών ΕΚΠΑ & ΕΙΕ. Βλ. σσ. 327–328, υποσ. 12. www.eens.org...