Κατά τη φυσική διαδικασία της άρθρωσης, ο εισερχόμενος στους πνεύμονες αέρας περνά από τον λάρυγγα κατά την εκπνοή (η οποία ρυθμίζεται από το διάφραγμα) και διαμορφώνεται σε λόγο ή τραγούδι μέσω των φωνητηρίων οργάνων (χείλη, δόντια, γλώσσα, σκληρός και μαλακός ουρανίσκος, φάρυγγας, σταφυλή, φωνητικές χορδές και ρινική κοιλότητα).
Η άρθρωση στο θέατρο και το λυρικό θέατρο είναι η τεχνική της εκφοράς του λόγου και των φωνητικών ήχων από τους/τις ηθοποιούς ή τους/τις αοιδούς. Εστιάζει στην καθαρότητα και στην ευκρίνεια των λέξεων, οι οποίες επιτυγχάνονται με τη βοήθεια τεχνικών ασκήσεων για την προφορά, τον τονισμό, τη συνεκφορά/συνάρθρωση φωνηέντων και συμφώνων, την ενδυνάμωση και σωστή θέση της γνάθου, της γλώσσας και των χειλιών. Η χρήση του φωνητικού συστήματος με την τεχνική της διαφραγματικής αναπνοής, τον ορθό τονισμό, τον έλεγχο της έντασης και της ποιότητας της φωνής, καθώς και η γνώση της λειτουργίας των αντηχείων ως ενισχυτών της φωνής, αποτελούν αντικείμενο της φωνητικής. Ο συνδυασμός της άρθρωσης και της φωνητικής αποτελεί αντικείμενο της ορθοφωνίας, η οποία εστιάζει στη σωστή και καλλιεργημένη εκφορά των λέξεων και συμβάλλει στη φυσιολογική και υγιή χρήση της φωνής ώστε να αποφεύγεται η καταπόνηση και οι βλάβες.
Ο συνδυασμός ασκήσεων για την προφορά των φωνηέντων και των συμφώνων με στόχο τη σαφήνεια των φωνητικών φράσεων και την πλήρη εκφορά των φωνηέντων στην ιταλική γλώσσα αποτελεί αντικείμενο των ασκήσεων άρθρωσης που ακολουθούνται από την τεχνική του μπελκάντο [bel canto]. Η Γερμανική Σχολή επικεντρώνεται στη σωστή άρθρωση των φωνηέντων και συμφώνων της γερμανικής γλώσσας, η Γαλλική Σχολή στη σωστή εκφορά των φωνηέντων με έμφαση στην παραγωγή έρρινων φωνηεντικών φθόγγων και η Ρωσική Σχολή στην εκφορά των φωνηέντων και συμφώνων της ρωσικής γλώσσας.
Κατ' επέκταση, ο όρος άρθρωση χρησιμοποιείται και από τους/τις μουσικούς για να περιγράψει την επέμβαση και την επιμέλεια που εφαρμόζουν κατά την απόδοση της μουσικής. Η μουσική άρθρωση διατυπώνεται με διάφορες εκφάνσεις που καλούν τους/τις ερμηνευτές/ερμηνεύτριες να επεξεργαστούν τη διάρκεια, την έμφαση και γενικότερα την προσωδιακή διάσταση του μουσικού κειμένου, αποδίδοντας τη μελωδία και τους φθόγγους με σαφώς διακριτές προσεγγίσεις που διατυπώνονται με όρους όπως λεγκάτο [legato = ενωμένα], στακκάτο [staccato = διακεκομμένα], τενούτο [tenuto = κρατημένα] κ.ά.
