"[…] Therefore, Orientalism is not a mere political subject matter or field that is reflected passively by culture, scholarship, or institutions; nor is it a large and diffuse collection of texts about the Orient; nor is it representative and expressive of some nefarious “Western” imperialist plot to hold down the “Oriental” world. It is rather a distribution of geopolitical awareness into aesthetic, scholarly, economic, sociological, historical, and philological texts; it is an elaboration not only of a basic geographical distinction (the world is made up of two unequal halves, Orient and Occident) but also of a whole series of “interests” which, by such means as scholarly discovery, philological reconstruction, psychological analysis, landscape and sociological description, it not only creates but also maintains; it is, rather than expresses, a certain will or intention to understand, in some cases to control, manipulate, even to incorporate, what is a manifestly different (or alternative and novel) world; it is, above all, a discourse that is by no means in direct, corresponding relationship with political power in the raw, but rather is produced and exists in an uneven exchange with various kinds of power, shaped to a degree by the exchange with power political (as with a colonial or imperial establishment), power intellectual (as with reigning sciences like comparative linguistics or anatomy, or any of the modern policy sciences), power cultural (as with orthodoxies and canons of taste, texts, values), power moral (as with ideas about what “we” do and what “they” cannot do or understand as “we” do). Indeed, my real argument is that Orientalism is – and does not simply represent – a considerable dimension of modern political-intellectual culture, and as such has less to do with the Orient than it does with “our” world. […]"
«[…] Επομένως, ο οριενταλισμός δεν είναι απλώς ένα πολιτικό αντικείμενο ή πεδίο που αντανακλάται παθητικά από την κουλτούρα, την επιστήμη ή τους θεσμούς· ούτε μια εκτεταμένη και διάχυτη συλλογή κειμένων για την Ανατολή· ούτε αντιπροσωπεύει και εκφράζει κάποια σκοτεινή “δυτική” ιμπεριαλιστική συνωμοσία για να κρατηθεί υποταγμένος ο “ανατολικός” κόσμος. Είναι μάλλον μια κατανομή γεωπολιτικής συνείδησης σε αισθητικά, επιστημονικά, οικονομικά, κοινωνιολογικά, ιστορικά και φιλολογικά κείμενα· είναι η επεξεργασία όχι μόνο μιας βασικής γεωγραφικής διάκρισης (ο κόσμος αποτελείται από δύο άνισα μισά, την Ανατολή και τη Δύση) αλλά και μιας ολόκληρης σειράς “συμφερόντων”, τα οποία, με μέσα όπως η επιστημονική ανακάλυψη, η φιλολογική ανασύνθεση, η ψυχολογική ανάλυση, η περιγραφή τοπίων και κοινωνιών, όχι μόνο δημιουργεί αλλά και συντηρεί· είναι, αντί να εκφράζει, μια ορισμένη βούληση ή πρόθεση να κατανοήσει, σε ορισμένες περιπτώσεις να ελέγξει, να χειραγωγήσει, ακόμη και να ενσωματώσει, έναν κόσμο προδήλως διαφορετικό (ή εναλλακτικό και νέο)· είναι, πάνω απ’ όλα, ένας λόγος που δεν βρίσκεται σε καμία περίπτωση σε άμεση, αντιστοιχική σχέση με την πολιτική εξουσία στην ωμή της μορφή, αλλά παράγεται και υπάρχει σε μια άνιση ανταλλαγή με διάφορα είδη εξουσίας και διαμορφώνεται ως έναν βαθμό από την ανταλλαγή με την πολιτική εξουσία (όπως σε ένα αποικιοκρατικό ή αυτοκρατορικό καθεστώς), τη διανοητική εξουσία (όπως με τις κυρίαρχες επιστήμες, τη συγκριτική γλωσσολογία ή την ανατομία, ή οποιαδήποτε από τις σύγχρονες επιστήμες της δημόσιας πολιτικής), την πολιτισμική εξουσία (όπως με τις ορθοδοξίες και τους κανόνες του γούστου, των κειμένων, των αξιών), την ηθική εξουσία (όπως με τις ιδέες για το τι πράττουμε “εμείς” και τι “εκείνοι” δεν μπορούν να πράξουν ή να κατανοήσουν όπως “εμείς”). Πράγματι, το πραγματικό μου επιχείρημα είναι ότι ο οριενταλισμός είναι – και δεν απλώς αναπαριστά – μια σημαντική διάσταση του σύγχρονου πολιτικού-διανοητικού πολιτισμού, και ως τέτοιος αφορά λιγότερο την Ανατολή και περισσότερο τον “δικό μας” κόσμο. […]»
Ο θεωρητικός της λογοτεχνίας και του πολιτισμού Edward W. Said [Έντουαρντ Σαΐντ] ορίζει τον οριενταλισμό ως λόγο που παράγεται σε άνιση ανταλλαγή με διάφορες μορφές εξουσίας, από την πολιτική εξουσία ενός αποικιοκρατικού καθεστώτος έως τους κανόνες του γούστου και τις ηθικές ιεραρχίες. Κατά τον Said, ο οριενταλισμός δεν αναπαριστά απλώς την Ανατολή, αλλά συγκροτεί μια διάσταση του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού και αφορά γι’ αυτό περισσότερο τον «δικό μας» κόσμο. Η θέση εξηγεί πώς η αποικιοκρατική κυριαρχία επιβλήθηκε και μέσω αισθητικών αναπαραστάσεων, όπως εκείνες που κατασκεύασαν την «Ανατολή» στην όπερα και στο μπαλέτο του 19ου και των αρχών το 20ού αιώνα.
Said, E. W. (1979). Orientalism. New York, NY: Vintage Books. (Πρωτότυπη έκδοση 1978). Βλ. σ. 12.