Τα περιβάλλοντα [environments], ως καλλιτεχνική μορφή, εμφανίστηκαν στις ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του 1950, με κύριο εισηγητή τον Allan Kaprow [Άλλαν Κάπροου], και αποτέλεσαν ριζική αμφισβήτηση της παραδοσιακής αντίληψης του έργου τέχνης ως αυτόνομου, μουσειακού αντικειμένου. Ο Kaprow χρησιμοποίησε τον όρο για τις δύο εκθέσεις του στη Hansa Gallery της Νέας Υόρκης το 1958, όπου το κοινό διέσχιζε λαβυρινθώδεις κατασκευές με ήχο, φως και οσμές. Στόχος του, όπως τον διατύπωσε στο δοκίμιο "The Legacy of Jackson Pollock" [«Η κληρονομιά του Τζάκσον Πόλλοκ»] (1958), ήταν να υπερβεί τα όρια του καμβά και να αξιοποιήσει ως υλικά της τέχνης την όραση, τον ήχο, την κίνηση, την όσφρηση και την αφή.
Ως υβρίδιο ζωγραφικής, γλυπτικής και αρχιτεκτονικής, τα περιβάλλοντα χρησιμοποιούν ποικίλα υλικά, από καθημερινά αντικείμενα και βιομηχανικά υλικά μέχρι απορρίμματα, για να δημιουργήσουν έναν χώρο που απαιτεί την ενεργή συμμετοχή του θεατή και της θεάτριας. Η εμπειρία δεν είναι πλέον οπτική και αποστασιοποιημένη, αλλά πολυαισθητηριακή και βιωματική. Η γένεση της ιδέας επηρεάστηκε καθοριστικά από τη ζωγραφική δράσης [action painting] του Jackson Pollock [Τζάκσον Πόλλοκ]. Οι καμβάδες μεγάλων διαστάσεων του Pollock, που περιέβαλλαν τον θεατή και τη θεάτρια μετατρέποντας τη θέαση σε σωματική εμπειρία, αποτέλεσαν για τον Kaprow το θεωρητικό έναυσμα. Στο εμβληματικό περιβάλλον Yard [Αυλή] (1961), που παρουσιάστηκε στον κήπο γλυπτικής της Martha Jackson Gallery στο πλαίσιο της ομαδικής έκθεσης Environments, Situations, Spaces [Περιβάλλοντα, καταστάσεις, χώροι], ο Kaprow γέμισε την αυλή με εκατοντάδες μεταχειρισμένα λάστιχα αυτοκινήτων, δημιουργώντας ένα δαιδαλώδες τοπίο που καλούσε το κοινό να σκαρφαλώσει, να αγγίξει και να αλληλεπιδράσει.
Η αντίληψη του χώρου ως έργου είχε προηγούμενα στις ευρωπαϊκές πρωτοπορίες, όπως το Merzbau [Οικοδόμημα Merz] του Kurt Schwitters [Κουρτ Σβίττερς] στο Αννόβερο (από το 1923). Το 1949 ο Lucio Fontana [Λούτσιο Φοντάνα] παρουσίασε στην Galleria del Naviglio του Μιλάνου το πρώτο από τα Ambienti spaziali [Χωρικά περιβάλλοντα] του, ένα σκοτεινό δωμάτιο φωτισμένο με υπεριώδες φως. Στη Νέα Υόρκη, στο Παρίσι και στη Ρώμη πειραματίστηκαν με τη μορφή και άλλοι καλλιτέχνες και άλλες καλλιτέχνιδες. Ο Arman [Αρμάν] γέμισε το 1960 την Galerie Iris Clert του Παρισιού με απορρίμματα (Le Plein [Το πλήρες]). Ο Claes Oldenburg [Κλάες Όλντενμπουργκ] άνοιξε το 1961 στο Μανχάταν το The Store [Το μαγαζί], ένα πραγματικό κατάστημα γεμάτο ζωγραφισμένα γύψινα ομοιώματα τροφίμων και ενδυμάτων. Ο Λουκάς Σαμαράς [Lucas Samaras] μετέφερε το 1964 το περιεχόμενο του δωματίου του σε γκαλερί (Room #1 [Δωμάτιο #1]) και συνέχισε με κατοπτρικά δωμάτια, ενώ η Γιαγιόι Κουσάμα [Yayoi Kusama] παρουσίασε το 1965 το πρώτο από τα Infinity Mirror Rooms [Αίθουσες κατόπτρων του απείρου]. Το 1969 ο Έλληνας Γιάννης Κουνέλλης [Jannis Kounellis] μετέτρεψε την Galleria L'Attico της Ρώμης σε στάβλο με δώδεκα ζωντανά άλογα, στο έργο Senza titolo (12 cavalli vivi) [Χωρίς τίτλο (12 ζωντανά άλογα)].
Τα περιβάλλοντα λειτουργούσαν συχνά ως σκηνικό πλαίσιο για την πραγματοποίηση χάπενινγκ και επιτελέσεων, συνδέοντας άμεσα τις εικαστικές με τις παραστατικές τέχνες. Στο βιβλίο Assemblage, Environments & Happenings [Συναρμογή, περιβάλλοντα και χάπενινγκ] (1966), ο Kaprow περιέγραψε τη διαδοχική επέκταση του έργου από τη συναρμογή [assemblage] στο περιβάλλον και από εκεί στο χάπενινγκ, όπου ο χώρος ενεργοποιείται στον χρόνο μέσα από τη δράση των συμμετεχόντων και των συμμετεχουσών. Ανάλογα, το 1962 ο Oldenburg χρησιμοποίησε τον χώρο του The Store για τη σειρά χάπενινγκ Ray Gun Theater [Θέατρο Ray Gun]. Ο θεατής και η θεάτρια δεν παρακολουθούσαν απλώς ένα γεγονός, αλλά καθίσταντο μέρος του, καθώς καταλύονταν τα όρια μεταξύ δημιουργού, έργου και κοινού. Η αρχή αυτή τροφοδότησε το περιβαλλοντικό θέατρο των τελών της δεκαετίας του 1960, ενώ τα περιβάλλοντα αναγνωρίζονται σήμερα ως ο άμεσος πρόδρομος της εγκατάστασης. Η ίδια λογική διατρέχει μεγάλης κλίμακας έργα της σύγχρονης τέχνης, όπως το The weather project [Το σχέδιο για τον καιρό] (2003) του Olafur Eliasson [Όλαφουρ Έλιασον] στην Tate Modern του Λονδίνου, όπου το κοινό κινούνταν και ξάπλωνε κάτω από έναν τεχνητό ήλιο.