χοροθέατρο [ουσ. ουδ.]

"Doch Pina Bausch hat mit diesem ungewöhnlichen Schritt endgültig ihre Arbeitsform gefunden, deren traumhafte, poetische Bilder und Bewegungssprache ihren rasch einsetzenden weltweiten Erfolg begründet. Mit seinem Ansetzen bei den elementaren menschlichen Gefühlen, bei den Ängsten und Nöten ebenso wie bei den Wünschen und Sehnsüchten, wird das Tanztheater Wuppertal nicht nur in der ganzen Welt verstanden, es löst auch eine internationale choreographische Revolution aus. Das Geheimnis dieses Erfolges mag darin liegen, dass das Tanztheater der Pina Bausch einen unverstellten Blick auf die Realität riskiert und zugleich zum Träumen einlädt. Es nimmt den, die Zuschauer, in in seinem ihrem Alltagsleben ernst und bestärkt zu gleich seine ihre Hoffnung, dass alles sich zum Guten wenden kann. Dafür allerdings ist er selbst aufgerufen, die Verantwortung zu übernehmen."

«Η Pina Bausch είχε επιτέλους βρει τη μορφή που θα έπαιρνε το έργο της, με τις ονειρικές, ποιητικές εικόνες και τη σωματική του γλώσσα να δικαιολογούν την παγκόσμια επιτυχία που σύντομα σημείωσε. Με αφετηρία τα πρωταρχικά συναισθήματα των ανθρώπων –τους φόβους και τις ανάγκες, τις επιθυμίες και τις επιδιώξεις τους– το Tanztheater Wuppertal όχι μόνο μπόρεσε να γίνει κατανοητό σε όλο τον κόσμο, αλλά πυροδότησε μια διεθνή χορογραφική επανάσταση. Το μυστικό αυτής της επιτυχίας ίσως έγκειται στο γεγονός ότι το χοροθέατρο της Pina Bausch παίρνει το ρίσκο να κοιτάξει κατάματα την πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα μας καλεί να ονειρευτούμε. Αντιμετωπίζει με σοβαρότητα την καθημερινή ζωή των θεατών, αλλά ταυτόχρονα αναπτερώνει τις ελπίδες τους ότι όλα μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο. Παράλληλα, καλούνται οι ίδιοι να αναλάβουν ευθύνη.»

«O πρώτος, παγκοσμίως, χορογράφος που παρουσιάζει δική του δουλειά με το Χοροθέατρο του Βούπερταλ είναι ο Δημήτρης Παπαϊωάννου […].

"Ήταν το Café Müller, που παρουσιάστηκε στο Ηρώδειο και που στοιχειώνει όλο μου το έργο. Μία από τις πιο κεντρικές σκηνές της Μήδειας με την Ομάδα Εδάφους, η σκηνή που εισάγει τον εξπρεσιονισμό στην παράσταση δηλαδή το τρίλεπτο σόλο της Μήδειας πάνω στις δύο καρέκλες με ένα κομπινεζόν τόσο γνώριμο στον κόσμο της Μπάους ήταν εμπνευσμένο από αυτήν. Γι’ αυτό και όταν μου έγινε πρόταση για να παρουσιάσω δικό μου έργο στο θέατρο του Βούπερταλ, ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανα ήταν να ξεθάψω τις καρέκλες του Café Müller από τις αποθήκες και να τις χρησιμοποιήσω με έναν τρόπο στο Since She."»

«Το χοροθέατρο μπορεί να εννοηθεί ως ακολουθία η οποία αναπλάθει τους διαχρονικούς κώδικες των τεχνών χορού και θεάτρου σε νέα χορογραφική, επιτελεστική γραφή. Αποτελεί πεδίο αναζητήσεων τρόπων καλλιτεχνικής εμπειρίας που εξασφαλίζουν πρόσβαση στην πρωταρχική σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και τον κόσμο, με μέσο το προνομιακό στοιχείο της ανθρώπινης φύσης, το σώμα. Στις δύσκολες καμπές της ιστορίας η εκπαίδευση συμβάλλει στην άμεση επαφή με τον κόσμο. Αυτή η θεωρητική θέση ενίσχυσε την ιδέα μας για ανάπτυξη προγράμματος εισαγωγής του χοροθεάτρου στο σχολείο.»