Ένα από τα ζητήματα της διαπολιτισμικότητας σε παραστάσεις αρχαίου δράματος είναι ο βαθμός αφομοίωσης του αλλότριου μέσα στο σύστημα της συγκεκριμένης παράστασης: Πώς ακριβώς ο σκηνικός λόγος οικειοποιείται, παραθέτει ή μεταπλάθει τα στοιχεία ενός ξένου θεατρικού πολιτισμού, πώς οι ηθοποιοί, σκηνοθέτες, μουσικοί, χορογράφοι, ενδυματολόγοι επικαλούνται παραδοσιακές μορφές και τελετουργίες που προέρχονται από την Ασία και τις άλλες ηπείρους, χωρίς βεβαίως να ενδίδουν απλώς στη σαγήνη του εξωτικού. Η εργασία σύνθεσης των ετερόκλητων στοιχείων, ο συγκερασμός των αντιθέτων και η αναζήτηση μιας άλλης αυθεντικότητας που να υπερβαίνει τελικά την αρχική, μη αυθεντική, σχέση προς τους μακρινούς, τους ξένους, τους διαφορετικούς πολιτισμούς είναι αυτά που προέχουν σε κάθε παράσταση αρχαίου δράματος με διαπολιτισμικό χαρακτήρα.
Η Ελένη Βαροπούλου εξετάζει τη διαπολιτισμικότητα στις παραστάσεις αρχαίου δράματος ως πρόβλημα βαθμού αφομοίωσης: πώς οι σωματικοί και τελετουργικοί κώδικες ενός αλλότριου πολιτισμού μπορούν να συνυπάρξουν με το τραγικό κείμενο χωρίς να καταλήγουν σε εξωτισμό. Το κριτήριο που προτείνει, η αναζήτηση μιας «άλλης αυθεντικότητας», συνδέει τη διαπολιτισμικότητα με τις σκηνοθετικές πρακτικές του Σουζούκι, του Νιναγκάβα και του Τερζόπουλου, που αναφέρονται στην ανάπτυξη.
Βαροπούλου, Ε. (2002, 28 Ιουλίου). Διαπολιτισμικότητα και τραγωδία. Το Βήμα, Β5.