Ο όρος σόου προέρχεται από την αγγλική γλώσσα, όπου ήδη από τον 16ο αιώνα δήλωνε το δημόσιο ψυχαγωγικό θέαμα. Στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα, ο όρος διευρύνθηκε σημασιολογικά και καθιερώθηκε κυρίως στην Αμερική, περιγράφοντας κάθε είδους ψυχαγωγική επίδειξη. Στο πλαίσιο αυτό αναπτύχθηκαν ποικίλα θεάματα, όπως παραστάσεις τσίρκου [circus shows], θεάματα ετερόμορφων [freak shows], θεάματα τρόμου [horror shows], παραστάσεις με επίκεντρο τη ζωή της Άγριας Δύσης - ουέστερν σόου [wild west shows] και παραστάσεις κουκλοθεάτρου [puppet shows], ενώ διαμορφώθηκε και σχετική ορολογία (π.χ. showgirl [νεαρή καλλιτέχνις ή αρτίστα], showman/showwoman [ο/η πρωταγωνιστής/πρωταγωνίστρια ή/και κονφερανσιέ ή/και παραγωγός ή/και ιμπρεσάριος της παράστασης] , showroom [αίθουσα παρουσίασης]). Από αυτή την εξέλιξη προέκυψε ο γενικός όρος «show business» [showbiz], που περιγράφει συνολικά τη βιομηχανία του θεάματος.
Κατά τον 19ο αιώνα, η έννοια του σόου εδραιώθηκε μέσα από τα θεάματα ποικιλιών ή βαριετέ [variety shows], συχνά σε περιοδεύουσα μορφή [road shows]. Τα θεάματα αυτά συνδύαζαν διαφορετικές παραστατικές τέχνες, όπως μουσικοθεατρικά σκετς, χορό, ταχυδακτυλουργικά, ακροβατικά και νούμερα με ζώα.
Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, νέα είδη όπως το μπουρλέσκ [burlesque show] και το αμερικανικό βωντβίλ [vaudeville show], που παρουσιάζονταν σε θέατρα και νυχτερινά κέντρα, καθιέρωσαν τη μορφή του σόου ως φανταχτερού, πολυθεματικού θεάματος. Λίγο αργότερα, ο κινηματογράφος και οι πρώτες ταινίες-επιθεωρήσεις [revue films] ενίσχυσαν περαιτέρω τη βιομηχανία του θεάματος και επηρέασαν τη διαμόρφωση του μιούζικαλ [musical shows] και του Broadway [Μπρόντουεϋ], ταυτίζοντας το σόου με το υπερθέαμα.
Από τα μέσα του 20ού αιώνα, η τηλεόραση προσέδωσε στο σόου έντονο προσωποκεντρικό χαρακτήρα, με έμφαση στους/στις παρουσιαστές/παρουσιάστριες και στους/στις καλεσμένους/καλεσμένες καλλιτέχνες/καλλιτέχνιδες. Παράλληλα αναπτύχθηκαν διαγωνιστικά σόου ταλέντων [talent shows], αφιερωμένα στην ανάδειξη καλλιτεχνικών δεξιοτήτων. Το σόου κατέστη επίσης βασικό στοιχείο μεγάλων πολιτιστικών διοργανώσεων, όπως ο μουσικός διαγωνισμός Eurovision Song Contest.
Στην Ελλάδα, από τη δεκαετία του 1950, κυριαρχούν τα σόου πίστας στα νυχτερινά κέντρα. Εμβληματικές μορφές του είδους υπήρξαν η Ζωζώ Σαπουντζάκη, ο δημοφιλής δεξιοτέχνης Γιώργος Μαρίνος και ο εκκεντρικός σόουμαν Γιάννης Φλωρινιώτης. Στην ελληνική τηλεόραση, από τα πρώτα χαρακτηριστικά παραδείγματα ήταν το «Πράματα και θάματα» (ΕΡΤ, 1983) και το φαντασμαγορικό ψυχαγωγικό σόου «Ciao ANT1» (ΑΝΤ1, 1993).