χοροθεραπεία [ουσ. θηλ.]

"Gradually I came to see that movement is one of the great laws of life. It is the primary medium of our aliveness, the flow of energy going on in us like a river all the time, awake or asleep, twenty-four hours a day. Our movement is our behavior; there is a direct connection between what we are like and how we move. Distortion, tension, and deadness in our movement is distortion, tension, and deadness in ourselves.

[…] It was an important day when I discovered that I did not teach Dance. I taught People… Perhaps there was something in people that danced, a natural impulse, unformed and at first even fugitive. If I could find ways of releasing it, if I could come to grips with what interfered with and prevented its expression, I might find the beginning of what my discovery meant."

«Σταδιακά άρχισα να βλέπω ότι η κίνηση είναι ένας από τους μεγάλους νόμους της ζωής. Είναι το πρωταρχικό μέσο της ζωντάνιας μας, η ροή της ενέργειας που συνεχίζεται μέσα μας σαν ποτάμι όλη την ώρα, ξύπνιοι ή κοιμισμένοι, είκοσι τέσσερις ώρες την ημέρα. Η κίνησή μας είναι η συμπεριφορά μας· υπάρχει μια άμεση σύνδεση μεταξύ του τι είμαστε και του πώς κινούμαστε. Η παραμόρφωση, η ένταση και η νεκρότητα στην κίνησή μας είναι παραμόρφωση, ένταση και νεκρότητα στον εαυτό μας...

[...] Ήταν μια σημαντική μέρα όταν ανακάλυψα ότι δεν δίδασκα Χορό. Δίδασκα Ανθρώπους... Ίσως υπήρχε κάτι μέσα στους ανθρώπους που χόρευε, μια φυσική ώθηση, αδιαμόρφωτη και αρχικά ακόμη και φευγαλέα. Αν μπορούσα να βρω τρόπους να την απελευθερώσω, αν μπορούσα να αντιμετωπίσω αυτό που παρεμβαίνει και εμποδίζει την έκφρασή της, ίσως να έβρισκα την αρχή αυτού που σήμαινε η ανακάλυψή μου.»

"Individual self-expression and exploration has sometimes been referred to by dance therapists and modem dancers as contacting one's "inner dance." Encouraging the development of the inner dance was likened by many to encouraging the uncovering of the unconscious through body movement. The overall intellectual climate of this early period revolved around the acceptance of the unconscious in man as a potent source for deepening self-realization and reflection. There volutionary work of Sigmund Freud in psychology, first introduced in the late 19th century, made a great impact on modem dance and dance therapy. Freud's work prompted an examination of the motivation behind human action, in contrast to the 19th century attitude that intense emotions were to be concealed. The innovative belief in the open expression of feeling gave dance both fresh subject matter and structure."

«Η ατομική έκφραση και διερεύνηση του εαυτού έχει αναφερθεί κατά καιρούς από χοροθεραπευτές και σύγχρονους χορευτές ως διαδικασία επαφής με τον «εσωτερικό χορό» του ατόμου. Η ενθάρρυνση της ανάπτυξης του εσωτερικού χορού παρομοιάστηκε από πολλούς με την ενθάρρυνση της ανάδυσης του ασυνειδήτου μέσω της κίνησης του σώματος. Το συνολικό πνευματικό κλίμα αυτής της πρώιμης περιόδου περιστρεφόταν γύρω από την αποδοχή του ασυνειδήτου ως ισχυρής πηγής εμβάθυνσης στην αυτογνωσία και την ενδοσκόπηση.

Το πρωτοποριακό έργο του Σίγκμουντ Φρόιντ στον χώρο της ψυχολογίας, που εισήχθη για πρώτη φορά στα τέλη του 19ου αιώνα, είχε σημαντικό αντίκτυπο στον σύγχρονο χορό και τη χοροθεραπεία. Το έργο του Φρόιντ προκάλεσε μια νέα προσέγγιση στην κατανόηση των κινήτρων πίσω από τις ανθρώπινες πράξεις, σε αντίθεση με τη στάση του 19ου αιώνα, που πρότεινε την απόκρυψη των έντονων συναισθημάτων. Η καινοτόμος αυτή πεποίθηση υπέρ της ανοιχτής έκφρασης των συναισθημάτων προσέφερε στον χορό νέο θεματικό υλικό και νέα δομή.»