«Από τη σκοπιά του Κύπριου θεατή, η διάλεκτος, στις πλείστες περιπτώσεις, δημιουργεί την απαιτούμενη οικειότητα ανάμεσα στην αφήγηση και σε αυτόν, ώστε αυτό που βλέπει να τον αφορά άμεσα. Σύμφωνα με την Doyle (2000, σ.168), η διάλεκτος είναι ένα εργαλείο σύνδεσης. Η δυνατότητα της διαλέκτου να δημιουργεί τέτοιες συνδέσεις από μόνη της την καθιστά ένα ισχυρό εργαλείο για τη μεταποικιακή γραφή, ειδικά στον χώρο του θεάτρου, με την οποία ο συγγραφέας μπορεί να δημιουργήσει οικειότητα με το τοπικό ακροατήριο. Ντόπιος ηθοποιός και ντόπιο ακροατήριο μπορούν να σχηματίσουν μια ακουστική γέφυρα, η οποία γίνεται εμφανής αν παρατηρήσει κανείς πώς προσλαμβάνει το κοινό τα αστεία που περιέχονται στην παράσταση. […] Η διάλεκτος δημιουργεί στην παράσταση τη δυναμική που χρειάζεται, ώστε να αισθάνεται ο θεατής ότι είναι βγαλμένη από το δικό του περιβάλλον.»
Η μελετήτρια Μαρίνα Αθανασίου-Τάκη εξετάζει την κυπριακή διάλεκτο ως σκηνοθετική επιλογή στο θέατρο της Κύπρου του 21ου αιώνα. Κατά τη συγγραφέα, η διάλεκτος σχηματίζει μια «ακουστική γέφυρα» ανάμεσα στον ντόπιο ηθοποιό και στο ντόπιο κοινό, ώστε το κοινό να αναγνωρίζει στη σκηνή το δικό του περιβάλλον. Η στρατηγική αυτή συνιστά μεταποικιοκρατική επιλογή, καθώς δίνει σκηνικό βάρος στην τοπική φωνή απέναντι στην κυρίαρχη γλωσσική νόρμα.
Αθανασίου-Τάκη, Μ. (2023). Η χρήση της Κυπριακής διαλέκτου ως σκηνοθετική επιλογή στον 21ον αιώνα. Στο Ε. Προύσαλη (Επιμ.), Παραστατικές τέχνες στον 21ο αιώνα: Σύγχρονες πρακτικές και νέες προοπτικές (σσ. 69–75). Αθήνα: Ευρασία. Βλ. σ. 72.