"The stylistic ideal of the drag queen, on the other hand, is screaming vulgarity, the overstated look of the balloon-breasted tramp in the leopard-skin micro-mini skirt who strives to be loud, tawdry, and cheap. The trans vestite, in short, tries to tone it down; the drag queen, to tone it up. Unlike the lone fetishist who, in an effort to "pass," squeezes into corsets and tapes his breasts together to create the illusion of cleavage, the drag queen doesn ' t flee from his gender but actually incorporates it into his costume. Nor does he fear disclosure as the trans vestite does; he invites it. A gesture of electrifying revelation is often central to the comedy of his strapless ball gowns, bulging panty hose, and plunging necklines: the startling exposure of the prosthetic breasts, the impulsive removal of the wig, or even more brazen acts of exhibitionism, as in the time-honored drag convention of the floor-length cape which, like a flasher's raincoat, can be flung dramatically open to reveal the flat-chested and scantily clad male body beneath."
«Το στυλιστικό ιδανικό της ντραγκ-κουήν, από την άλλη πλευρά, είναι η κραυγαλέα χυδαιότητα, η υπερτονισμένη εμφάνιση του θηλυκού με τα φουσκωμένα σαν μπαλόνια στήθη και τη μίνι λεοπάρ φούστα, που επιδιώκει να είναι φωνακλού, κακόγουστη και φτηνή. Ο/η παρενδύτης/τρια, εν συντομία, προσπαθεί να το μετριάσει· η ντραγκ-κουήν, να το εντείνει. Σε αντίθεση με τον μοναχικό φετιχιστή που, σε μια προσπάθεια να «περάσει» απαρατήρητος, σφίγγεται σε κορσέδες και κολλάει τα στήθη του με ταινία για να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση του ντεκολτέ, η ντραγκ-κουήν δεν αποδρά από το φύλο της, αλλά στην πραγματικότητα το ενσωματώνει στο κοστούμι της. Ούτε φοβάται την αποκάλυψη όπως ο/η παρενδύτης/τρια· την προσκαλεί. Μια χειρονομία συγκλονιστικής αποκάλυψης βρίσκεται συχνά στο επίκεντρο της κωμωδίας των στράπλες φορεμάτων του, των παραγεμισμένων καλσόν και των βαθιών ντεκολτέ του: η αιφνιδιαστική έκθεση των προσθετικών μαστών, η παρορμητική αφαίρεση της περούκας ή ακόμη πιο θρασείες πράξεις επιδειξιομανίας, όπως στην πατροπαράδοτη σύμβαση της ντραγκ-κουήν με την κάπα που φτάνει ως το πάτωμα, η οποία, σαν την καπαρδίνα ενός επιδειξία, μπορεί να ανοίξει διάπλατα και δραματικά, αποκαλύπτοντας το επίπεδο στήθος και το ημίγυμνο ανδρικό σώμα από κάτω.»
Στο απόσπασμα αυτό η ντραγκ-κουήν ορίζεται μέσα από την αντιδιαστολή της προς τον/την παρενδύτη/τρια: ενώ ο/η δεύτερος/η επιδιώκει να «περάσει» απαρατήρητος/η, η ντραγκ-κουήν επιδιώκει το ακριβώς αντίθετο, την υπερτονισμένη, θεατρική έκθεση του φύλου. Η χειρονομία της αιφνίδιας αποκάλυψης (η αφαίρεση της περούκας ή το άνοιγμα της κάπας που φανερώνει το ανδρικό σώμα) συνιστά κεντρικό κωμικό και επιτελεστικό μηχανισμό της ντραγκ-κουήν, που μετατρέπει την ίδια την έμφυλη ασυμφωνία σε πηγή θεάματος.
Harris, D. (1995). The aesthetic of drag. Salmagundi, 108, 62–74, εδώ σ. 63.